> Twoje podejście oznacza że to autor sam określa co jest sztuką - czyli
> cokolwiek nie wyjmie z piekarnika i nazwie chlebem, będzie chlebem. Więc
> wszystko można uznać sztuką, a im coś jest powszechniejsze tym mniej
> wartościowe.

Moje podejscie oznacza, ze na etapie tworzenia dziela widz jest bez znaczenia,
ze nie mozna sie nim sugerowac. Bledem jest wiec doszukiwanie sie czy artysta
robi swoje dla kogos, wbrew czemus... nie ma tego. Pozbycie sie widza z
horyzontu wyklucza dyskusje na temat pt. co mozna uznac za sztuke. Gdyby
artysta, uzalezniony tak mocno od swojej widowni, siadl sobie spokojnie i
pomyslal. Czy to co robi znaczy dla niego cos wiecej niz to co znaczy w
powiazaniu z odbiorca. Gdyby wyzbyl sie tego marketingu.

Gadalem ostatnio z kolezanka (artstka, stopien naukowy, wyzsza uczelnia)
dokladnie na ten sam temat. W tej rozmowie pojawily sie zale, ze taka
rzeczywistosc, bo sie nie sprzedaje, bo srodowiska musialyby cos tam żeby cos
tam.... I ja do niej mowie, prosto w oczy, ktore znam i rozumiem. Jakie to ma
znaczenie dla ciebie, kogos kogo zyciem jest twoja tworczosc, co inni
powiedza? I wiesz co mi odpowiedziala? Ze ona poczuje, ze to jest wazne jeśli
jej otocznie sie wypowie. Nosz k.rwa, a jak to otocznie uzna, ze to
dziadostwo? Co wtedy? I tu nastepuje moment w ktorym taki artysta zaczyna
czerwieniec, frustrowac sie i wkurzac. Czyli co, on zaklada z gory, ze osad
nie może byc negatywny. Czuje sie slaby. Paradoks polega na tym, ze artysta
domagajacy sie ocen, domagajacy sie widza, wystaw i calej tej pieprzonej
oprawy, ma w gruncie rzeczy w nosie caly ten kram. Jest stu procentowym
egoista. A z tego nie moze wyjsc nic dobrego dla sztuki ponad to co sam, w
naszej dyskusji, krytykujesz.

Trzeba czuc się kims żeby być kims. Byc w stanie widziec swoja marnosc i
marnosc tego co sie tworzy. Co znaczy to samo co widziec swoj artyzmu. Bedac
samym ze soba. Nie ma w tym nic egoistycznego i nic co mialoby wydzwiek
negatywny.

marek

--
Wysłano z serwisu OnetNiusy: http://niusy.onet.pl