Henry(k) napisał(a):
> Wspólne fotografowanie jest super - raz że czujesz się częścią... no może
> nie wspólnoty, ale grupy optycznie zboczonych jak ty. Dwa że potem możesz
> porównać czym się twoje zdjęcia różnią od innych. Zdjęcia nigdy nie są
> identyczne, a widząc kto się na czym skupił poznajesz lepiej i siebie i
> innych.

To chyba jednak nie dla mnie. Nigdy nie miałem ochoty na tak
bezpośrednie konkurowanie. Wolę trzymać się własnego tempa i mieć z tego
przyjemność.

> Poza tym ograniczenie "ścieżki" czasami jest dobre - uczysz się dostrzegać
> kadry tam gdzie byś ich nie szukał. Możesz też spróbować fotografii którą
> akurat się nie zajmujesz, ale wynika z pleneru. Ja na przykład nie robię
> nigdy reportaży, ale na plenerach (np. Malborskim pl.rec.foto) robiłem
> takie zdjęcia. Dzięki porównaniu z innymi wiedziałem jak bardzo to "nie
> jest mój temat".

Po co na siłę robić zdjęcia w tematyce, która mi nie leży? To już
zakrawa na masochizm, nie hobby. Ja jednak traktuję to bardziej jako
zabawę, nie jako wyzwanie.

> Poza tym "fotografowanie grupowe", a plenery to coś zupełnie innego (oj..
> wątroba mnie rozbolała na same wspomnienie plenerów p.r.f. ;-) )

Czyli fotografia jest tylko pretekstem do picia z sobie podobnymi?
OK, ma to sens jakiś. :-)

Ja jednak wciąż mam wrażenie, że więcej jest patrzenia się na to, kto
czym foci, szpanowania i pozowania na fotografa (vide: wspomniane przez
Janka statywy), niż bardziej pozytywnych relacji. Mylę się?

Pozdrawiam,
--
Mirek