On Fri, 24 Apr 2009, Sławek Drogosz wrote:

To pooponuję :)

> 2.) Nadal uważam, że w dobie cyfrowego rozwoju matryc i mikroprocesorów
> można zrobić migawkę elektroniczną - bez mechaniki (w obecnej chwili nie ma
> parcia na takie rozwiazania).
> Widziałbym to tak: matryca do każdej grupy pixeli ma przyporządkowany
> procesor realizujący aktywację komórek światłoczułych RGB (pixeli) i w
> momencie czasowym odpowiadającym zamknięciu migawki zatrzaskującym w swojej
> pamięci informację o natężeniu światła - po takim zatrzaśnięciu komórki RGB
> mogą nadal "przyjmować światło", nawet prześwietlać się i "rozlewać" na
> sąsiednie pixele - informacja jest już zapamiętana :-) .

Problem jest z tą "grupą".
Już robienie "grup" po *dwie* powoduje komplikacje, jak choćby sławne
paski (przy równoległym zczytywaniu z matrycy dwoma lub czterema
osobnymi kanałami).

Ale odłóżmy tę sprawę. Jest ważniejsza.

Założenie jest jak rozumiem takie: trzeba zapamiętać (gdzieś)
treść "paczki" pikseli.
Odpowiedz na pytanie: GDZIE!?
I podpowiadam: na matrycy natężenia pól od naświetlonych pikseli są
już *tak duże*, że ładunek "przelewa się" na sąsiednie elementy.
Więc *gdzie* znajdziesz *miejsce* na matrycy, skoro potrzebujesz tego
miejsca *więcej* (znacznie!) niż mają same piksele?
Problem mamy w "wyprowadzeniu" tych ładunków z matrycy, "migiem" się
tego zrobić nie da.
Mimo że przy matrycy 4000x3000 pikseli ładunki są wyprowadzane 4000
linii! (*teraz*, w istniejących konstrukcjach).
Istniejące rozwiązania pozwalają na wyprowadzanie obrazu kilku
Mpix z 60 fps (Casio). Szybciej widać się nie da (przynamniej
w skali produkcji masowej).

Propozycja ze "schowaniem" zdjęcia "gdzieś" wygląda dobrze, ale:
- albo trzeba zrobić matrycę w ciapki ;) (i zdjęcie będzie wyglądało
jak durszlak)
- albo trzeba zrobić ZNACZNIE mniejsze piksele (i większą część
obok poświęcić na pamięć), będziemy mieli GO jak z lustrzanki ale
czułość 50 ISO i "dynamikę" jak w kompakcie (1/3,3" - były takie)
- albo iść w trzeci wymiar.
Wedle mojej wiedzy z tym ostatnim chwilowo jest krucho, nie ma tak
dobrze aby scalić aż *tak* głęboko warstwy w aktualnie wykorzystywanych
technologiach. Możemy sobie pogdybać, jak to by było miło te
rozpychające się elektrony rozpuścić w tunelikach pod każdym
pikselem (głębokim np. na ćwierć milimetra), ale chwilowo
nie mamy "mocy" :D

Pomysł z "wywaleniem" całego zdjęcia poza matrycę odpada - przecież
już to się robi, i to wszystkimi liniami pikseli. Leżymy...

> Przykładowo:
>
> Procesor główny zbiera informacje z procesorów "matrycowych" (np.200
> procesorów) i analizuje cały kadr zdjęcia.

Wyjaśnij nam, gdzie te 200 procesorów trzymało dane opisujące
po 60 000 pikseli (każdy) :[

pzdr, Gotfryd