On Wed, 4 Jul 2012 08:50:49 +0200, 4CX250 wrote:

> Użytkownik "oneir" <s...@s...com> napisał w wiadomości
> news:jsvlvs$kqt$1@inews.gazeta.pl...
>> http://www.sony.net/SonyInfo/News/Press/200910/09-11
7E/
>
> Gówniana proteza i tyle. Gdyby natura chciała wyposażyć nas w takie protezy
> to też mielibyśmy po jednym oku na czole.
> Tak samo jak kiedyś kwadrofonia z dźwięku stereo albo dźwięk niby
> przestrzenny z dwóch głośników.

Bo mając parę uszu, przynajmniej teoretycznie jest się w stanie odtworzyć
dowolne wrażenie słuchowe za pomocą dwóch głośników (łącznie z oszukaniem
mózgu w dziedzinie trzeciego wymiaru).

Dokładnie tak samo jak oszukuje się wzrok nadając tak naprawdę dwa
półobrazy 2D osobny dla każdego oka, a mózg to łyka jako scenę 3D, chociaż
tak naprawdę zgadza się tylko paralaksa, bo akomodacja wzroku i głębia
ostrości (również mające swój udział w postrzeganiu 3D) już nie.

3D jednoobiektywowe to jak widzę po prostu użycie jednego szkła, a
przesunięcie sensorów jest za nim... Wady optyczne się uwypuklą, w dodatku
będą lustrzanie odbite...

Swoją drogą zdziwiłem się bardzo, bo jak pojawiała się technologia 3D, to
spodziewałem się że będzie to szło w stronę szerokiego rozstawu obiektywów.
Jako zupełne minimum wyobrażałem sobie odtworzenie rozstawu ludzkich oczu,
a spodziewałem się że dla wzmocnienia efektu 3D obiektywy będą od siebie
jeszcze dalej (coś jak lornetki okopowe).

A tu widzę że w powszechnie używanym sprzęcie to obiektywy wyglądają raczej
tak:
http://ticker.ttsh.netdna-cdn.com/wp-content/uploads
/2010/07/pana-hdc-sdt750.jpg
To nic dziwnego że ktoś wpadł na pomysł żeby dwa sensory schować za jednym
szkłem.