W dniu 2012-04-14 15:10, JA pisze:
>> Taaak... Najprawdopodobniej gdy będziemy schodzić z tego świata, biali
>> w Europie będą niewiele już znaczącą mniejszością :)
> A nie zadałeś sobie pytania dla czego?

Ale jakie to ma znaczenie? Jakie znaczenie ma to, jak wyglądać będzie
świat za sto lat?

> Te populacje, które
> sprzeciwiają się prawu przedłużenia gatunku po prostu go nie przedłużą.
> Przetrwa lepiej przystosowany.
> Amen.

Zgadzam się. Z tym, że uważam, iż w bardzo długim okresie ewolucja toczy
się podobną drogą niezależnie od konkretnych wydarzeń w okresach
krótkich. Czyli... i tak wszystko jedno, czy Europa będzie biała, czy
czarna.

> Patrz wyżej. Poza tym nie wiem co widzisz. Ja widzę coś zupełnie
> odwrotnego. Jeżeli rodzina jest zdrowa, czyli taka, która dba o swoich
> członków, a nie o karierę jednego egoisty, to owej obserwacji nie
> potwierdzi.

Rozwój świata obecnie przyjmuje takie tempo, że różnice mentalności
poszczególnych pokoleń zaczyna być coraz wyraźniejszą przeszkodą
porozumienia. Dzieci traktują obecnie dziadków nie jako źródło wiedzy,
co raczej swoistą maskotkę z taryfą ulgową na psoty. I nie ma w tym nic
złego, po prostu - ewolucja.

>> No cóż, to jest zwyczajny egoizm. Nie wyobrażam sobie, bym jako stara
>> pierdoła okupował życie dzieci

> Uwierz mi, nie Ty wymyśliłeś, że będziesz starą pierdołą.

Nic nie wymyśliłem, wszystko, o czym pomyślę, zostało już wymyślone. To
tak na marginesie.

> Już teraz
> gardzisz sobą gdy będziesz stary.

No niestety tak. Mały zysk, duże koszty. Bolesna, bezsentymentalna prawda.

> Boję się logicznego wniosku, który się
> sam nasuwa, co do obecnego Twojego postrzegania starych.

A tu się mylisz, wiedząc jaka jest współczesna mentalność starszego
pokolenia ze względu na ich dobro (choć raczej - ze względu na
nieczynienia im zła) gotów jestem być pokoleniem ''mostkowym'', tzn.
samemu oddać opiekę nie przyjmując jej w swoim czasie.

> Pozbądź się dzieci (o ile je masz) po co są dla Ciebie ciężarem? Po co
> okupują Twoje życie? Im więcej takich postaw, tym szybciej zaczniemy
> jako rasa być marginesem.

Wszystko zaczyna się w moim założeniu, że jako rasa nie mamy znaczenia.
W ogóle, człowiek nie ma jakiegoś wielkiego znaczenia we wszechświecie,
jest bąblem ewolucji, który najprawdopodobniej jest powtarzalny i albo
przeminie ''do następnego razu'', albo wyewoluuje do czystej informacji
i wyniesie się ze świata jaki znamy do świata końców/kontynuacji
podobnych ewolucji.

>> i bardzo chętnie się tam przeniosę jeśli już nie będę potrafił się
>> samemu obsłużyć, a jeszcze bilans życia będzie mi przynosić jakieś
>> pozytywy (przy braku pozytywów nie widzę sensu egzystencji w ogóle).
> Pozytywy pojawiają się na bieżąco. Za obszczymura były to kamyki i
> papierki po cukierkach w kieszeni, za małolata, zaliczona laska, za
> starego pierdoły będzie to wysranie lub wyszczanie bez bólu.

Dlatego mówię - bilans musi być wyraźnie dodatni i perspektywiczny.
Jeśli oprócz boleści przy sraniu będę miał możliwość przyswajania
książek czy muzyki - ten bilans będzie jeszcze dodatni. Jeśli przestanie
to być możliwe bądź będzie maskowane zbyt dużym bólem - stwierdzę, że to
już koniec. Przecież koniec i tak przyjść musi.

> Obecnie nikt. Ale marsze brunatnych koszul udowadniają, że taka
> alternatywa nie musi być S-F. To tylko kwestia czasu i siły egoizmu. Ale
> ja jestem spokojny. Wcześniej ta rasa wraz ze swoją kulturą pogardy do
> życia zniknie.

Naprawdę, większe problemy powstaną, gdy brunatne koszule zaczną coś
znaczyć.

>> Ja mówię za siebie, jak ktoś chce trzymać się życia za wszelką cenę,
>> niech to robi. Podobnie jak chce niszczyć komuś swą niedołężnością
>> najlepsze lata życia.
> Pogadamy jak będziesz niedołężny.

Oczywiście, to ma być decyzja świadoma i odnawialna. Ewentualnie
definiowana w przypadkach szczególnych (śpiączka powyżej pewnego okresu
itp). Nie przeczę, że na starość nie stanę się egoistą wymagającym
poświęceń, albo zacznę się trzymać życia pazurami do końca.

> Powiedz mi czym się różni starzec z parkinsonem i alzheimerem od
> trzylatka z porażeniem mózgowym? Po co podtrzymywać to dziecko przy
> życiu? A jeżeli nie, to kto ma zadecydować, że nie? Starzec może, a
> trzylatek?

A kto mówił, że życie jest sprawiedliwe? Starzec ma tu akurat lepiej. Z
drugiej strony, trzylatek nie wie co traci.

>> Czyli zakazujemy w ogóle, żeby nie było nadużyć? Cóż, to znana metoda.
> Tak. Absolutny zakaz pozbawiania życia innego człowieka. Łącznie z karą
> śmierci.

No cóż, być może zatem trzeba będzie w jeszcze jednej dziedzinie wykazać
się samoobsługą.

>> Na szczęście dla silnych tutaj nie aż tak skuteczna.
> Możesz to przetłumaczyć? Bo ni jak zrozumieć nie potrafię.

Silny psychicznie człowiek potrafi skutecznie skończyć ze sobą bez
pomocy osób trzecich i mimo najbardziej zakręconych zakazów. Choć w
historii znane są przykłady represji z takich powodów rodziny. Ale i na
to jest metoda - symulacja wypadku.

--
pozdrawia Adam
różne takie tam: http://as.elte-s.com www.facebook.com/smialekadam
/czasem strach przed włączeniem światła jest większy niż strach przed Buką/