> > Odnieś się do moich słów jak jesteś taki mądry Szekspirze.
>
> Do czego tu się odnieść? Do faktu, że niektórych (i nie piszę tego w
> żaden sposób złośliwie) osób po prostu nie sposób przedstawić tak, żeby
> wydali się atrakcyjni?

Może wydać ci się to oderwane od rzeczywistości, ale nie zrażaj się.
Dla mnie dyskusja o fotografii ma sens tylko w przypadku rozmowy o
fotografie.

Obraz powstaje pomiędzy obserwatorem a obserwowanym. Jest to sytuacja
indywidualna, nieobiektywna. Posiadanie określonego gustu skutkuje nie
tyle wynajdywaniem szczególnie "ładnych" cech w rozumieniu ogółu
populacji. Gust bierze się z cech jakie posiadasz ty. Patrzysz na
świat i innych ludzi przez swój pryzmat. Jeśli poszukujesz piękna, to
poszukujesz go w sobie. Ten proces jest naturalny i odbywa się na
bieżąco, nawet jeśli nie zdajemy sobie z niego sprawy. Dzięki temu
różnym ludziom podobają się różni ludzie. I dopiero w tym momencie
wchodzi fotografia. Czyli jak pokazać drugiego człowieka z upodobaniem
jakie my czujemy w stosunku do niego? Może wiec powinniśmy zapytać w
jaki sposób pokazać siebie poprzez kogoś?

Wszystko da się pokazać w sposób piękny, ponieważ mówimy o fotografii
czyli o naszej twórczości. Jeśli twierdzisz, że ktoś nie jest
fotogeniczny to znaczy, że myślisz schematycznie. Rejestrujesz
określone rzeczy i niewiele się nad tym zastanawiasz. Powiedzmy teraz,
że tego typu podejście jest zrozumiałe i jak najbardziej może mieć
miejsce. Tylko musisz mieć świadomość, że są ludzie, którzy wyczują na
podstawie twoich fotografii jakie masz podejście. I jeśli patrzysz na
fotogeniczność lub szukasz piękna w uniwersalnej postaci, to twoje
fotografie w oczach tamtych ludzi będą płytkie a szydło wyjdzie z
wora. Fotografujesz ludzi, nie manekiny.

marek