Dnia Sat, 27 Apr 2013 10:48:45 -0700 po głębokim namyśle M.M. rzekł:

> W dniu środa, 24 kwietnia 2013 20:41:50 UTC+2 użytkownik slawek napisał:
>> Niezupełnie off-topic, tak dla rozrywki.
>> Jest skończony ciąg punktów (na płaszczyźnie, ale jak kto chce może być
>> 3D,
>> [...]
>> a zakręca gdzieś w nieskończoności.
>
> Ciekawe zadanko. Można podejść na wiele sposobów. Rozumiem że krzywa
> łamana jest już dana.

Bez sensu, sparowane styczne do sfer zmieniają topologię łamanej i to
radykalnie gdy punkty są blisko. A gdy są daleko mamy jedynie
"na koniec jakieś spline'y". Przykład:

o o

o o

o o

Na dodatek nic nie wiadomo o kosztach krzywizn i przebytej odległości,
czyli zostaje czysty fuzzy logic, o sieciach się nie wypowiem ;)

Co myślisz o takim podejściu: Dla każdej pary
> połączonych punktów wyznaczamy odcinek prostopadły do środka łączącego
> ich odcinka o długości proporcjonalnej do długości odcinka. Współczynnik
> proporcjonalności im większy, tym krzywizna będzie większa. Potem
> dodajemy sztuczne punkty leżące na końcu odcinków. Operację powtarzamy
> kilka razy,
> może 3 razy, może 5. Przy współczynniku proporcjonalności równym zero,
> wszystkie nowe punkty będą leżały na odcinku. Im większy (dodatni)
> współczynnik tym nowe punkty będą leżały dalej. Na koniec jakieś splajny
> z uwzględnieniem nowych punktów.

J.w., zacząłbym od sensownych założeń. Ale wygląda ok mając za
podstawę udziwnionego domokrążcę, i tak trzeba dodać ukierunkowanie
krzywizny i wektora a przez to punktów.

--
Edek