W dniu 2013-04-27 18:00, slawek pisze:
> Takie głupie pytanie - która pętla jest lepsza:
>
> 1: for i = 0 to n do call subroutine();
> 2: for i = n downto 0 call subroutine();
>
> Na zdrowy rozum, obie są takie same. Ale chwila - pierwsza rozwija się
> (przynajmniej w niektórych językach) do
>
> cośtam-cośtam-cośtam [zmniejsz rejestr o 1] [porównaj rejestr z
> wartością n] [podejmij decyzję o kontynuacji]
>
> natomiast druga do
>
> cośtam-cośtam-cośtam [zmniejsz rejestr o 1] [podejmij decyzję o
> kontynuacji]
>
> gdyż znakomita większość CPU nie potrzebuje porównania z zerem po
> dekrementacji (ZF się ustawia sama).
>
> Czyli druga postać pętli działa o JEDNĄ INSTRUKCJĘ CPU NA PĘTLĘ SZYBCIEJ
> - *WOW*
>
> A teraz bez kłamania - kto tak robi? Wszędzie jak pamiętam pętle są
> robione "w górę" nawet jak mogą być "w dół", np. przy przeglądaniu po
> kolei wszystkich kontrolek itp.
[...]

Nie robię, bo czas czytania kodu przez programistę jest (zwykle) dużo
większy (i droższy) niż czas procesora.

Po za tym - koledzy już zbadali, jak wygląda optymalizacja kompilatorów
praktyce. Ja tylko dorzucę, że swego czasu walczyłem z kompilatorem,
żeby *nie* używał memset() - szczególny przypadek, gdy .dll nie mógł
zależeć od run-time'u C. Zrobiłem pętlę zerującą bufor... i linker
(Visuala) powiedział, że nie wie, gdzie jest memset(), bo kompilator
jej użył, rozpoznając pętlę. Zamazywanie wstecz też nie pomogło. Dopiero
dwie pętle, które fake'owo zapisywały indeks do kolejnych komórek
o odejmowały go pomogły.

--
Paweł Kierski
n...@p...net