> Drzewiaste struktury to coś, czym jak do tej pory najłatwiej się nam,
> jako ludziom, operuje.

I to jest fair. Ale jak pokazałem, bardzo szybko prosimy o więcej. Stąd te słabe
wskaźniki, linki symboliczne, itd.

> Z jakichś względów raczej mamy "drzewa rozbioru
> składniowego",

Bardzo trafna uwaga. I ma to zapewne związek z liniowym (tzn. 1D) charakterem mowy.
Nie komunikujemy się w 2D, tylko w 1D, stąd jedyną strukturą jest zagnieżdżenie i
stąd też drzewiaste rozkłady składniowe. I stąd też zapewne drzewiasta algebra.
Czyli piszemy to, co da się powiedzieć. Ma to jakiś sens. Ale ze strukturą świata
związku nie ma żadnego.

> > i linki twarde oraz symboliczne? Kto by się spodziewał?
>
> I niekompatybilności z systemami, które tego nie obsługują,

Dlatego takich systemów nie używamy.

Ale wróćmy na chwilę do tej filozoficznej koncepcji kompozycji, z której też ma
wynikać drzewiastość czegokolwiek.

Otóż, jak każdy wie, koń ma:
- 2 nogi przednie,
- 2 nogi tylne,
- 2 nogi lewe,
- 2 nogi prawe.

Tu nie chodzi o dowcip i o pytanie, ile nóg ma koń. Chodzi o to, że kompozycja jest
czasem arbitralnym wyborem obserwatora, dostosowanym do tego, co próbuje osiągnąć.
Różni obserwatorzy będą mieć różne kompozycje, bo będą ich potrzebowali do różnych
celów. Ale chyba zgadzamy się, że koń ma ciągle te same nogi, niezależnie od
obserwatorów. Dlatego powiedziałbym, że struktury drzewiaste bardziej opisują cel
istnienia modelu, niż modelowany obiekt. Stąd też skłonność różnych formatów do
dryfowania w stronę słabych wskaźników, linków symbolicznych, itd., bo im więcej
chcemy wiedzieć o modelowanym obiekcie, tym bardziej on się okazuje być
niedrzewiasty.

> Zasadniczo się zgadzam. (Choć nie jestem pewien, czy bym chciał pisać
> programy na automaty komórkowe).
> Pewną inspiracja są dla mnie te obrazki:
>
> https://pbs.twimg.com/media/B4nvfRvCYAAL0K0.jpg
> https://pbs.twimg.com/media/Db43WFTV0AARyTc.jpg

No właśnie, bardzo dobre przykłady. Albo np. obiekt, w którym przetwarzanie zależy od
kierunku napływu danych. W naturze pełno takich zjawisk.

> Dziś jeszcze natrafiłem na taki, dość interesujący projekt
> https://github.com/disconcision/fructure

Nadal piszemy jak mówimy, czyli 1D z zagnieżdżeniami.

> Tworem najbardziej przypominającym diff przed wynalezieniem komputera
> była errata. Ale istota jest taka, że to nie tekst (ciąg linearny)
> umożliwia tworzenie diffów, tylko struktura właśnie (diffy operują
> na liniach, a erraty zazwyczaj na stronach i akapitach).

Słuszna uwaga. Ale z obrazkami właściwie w ogóle nie działa. To jest, w obecnej
chwili, poważna wada formatów wizualnych.

--
Maciej Sobczak * http://www.inspirel.com