W dniu piątek, 23 sierpnia 2019 08:18:35 UTC+2 użytkownik Maciej Sobczak napisał:
> > Spośród rozwiązań na Rosetta Code to w Wolframie jest niewątpliwie najładniejsze:
> >
> > bubbleSort[{w___, x_, y_, z___}] /; x > y := bubbleSort[{w, y, x, z}]
> > bubbleSort[sortedList_] := sortedList
>
> Tak, w tym wypadku wzorzec (i to razem z warunkiem) jest w "sygnaturze" funkcji. To
pokazuje, że w Wolframie wywołanie funkcji nie działa tak samo jak w innych językach,
tylko jest podmianą pasującego wzorca. Z punktu widzenia innych języków to powyżej to
"przeciążanie" funkcji, ale widać, że wtedy przeciążanie na podstawie liczby albo
typów argumentów to zaledwie kropelka w morzu tego, co da się takim mechanizmem
zrobić.
> Przyznam jednak, że o ile ten mechanizm ma wysoką teoretyczną estetykę (pomijając
rekurencję w tym przykładzie, która to rekurencja nie ma żadnej wartości dodanej i
jest ogólnie fuj), to mam opory przed jego szerszym użyciem. Może ograniczają mnie
stare przyzwyczajenia, ale pewniej się czuję z wzorcami ukrytymi wewnątrz funkcji,
tak jak w moim pierwszym przykładzie. To, że te dwa podejścia są wymienne widać też
po tym, że nawet ilość kodu jest taka sama (ale rekurencja jest fuj).

A dlaczego rekurencja jest fuj?
(I dlaczego Stephen Wolfram zdecydował się ją wesprzeć w swoim języku?)