On 13 Paź, 10:51, Mateusz Ludwin <n...@s...org> wrote:

> Ja nie lubię (albo jest mi to obojętne, bo robię to dla kasy), a pracuję.
> Męczenie się pracą to normalny objaw.

Bardzo Ci współczuję. Robienie czegoś bez pasji i to wyłącznie dla
pieniędzy jest smutne.
(btw - czy różni się czymkolwiek od prostytucji?)
Współczuję Ci, bo nigdy nie doświadczysz czegoś, co nazywa się
spełnieniem zawodowym.
Nie wspominając o tym, że jest to standardowy wstęp do różnych
zaburzeń psychicznych od burnoutu po pełne zfiksowanie.

Współczuje też Twojemu szefowi - bo pracownik, który robi coś bez
przekonania, to do dupy pracownik.

> Nienormalne jest podniecanie się nową
> wersją Hibernate w czasie wolnym.

Podniecanie się nową wersją czegokolwiek to zwykły fetyszyzm.
Natomiast jest tu miejsce na coś innego - nie myśl o ludziach, którzy
się czymś podniecają; pomyśl o tych, którzy to coś zrobili i zrobili
to tak dobrze, że aż inni się tym podniecają. W ogóle pomyśl o
*wszystkich* narzędziach, bibliotekach i czymkolwiek, czego używasz w
pracy. Tego nie zrobili ludzie o Twoich poglądach na pracę zawodową. A
to właśnie oni stanowią top w branży.

(Różnica jest pomiędzy tworzeniem i wykonywaniem. To pierwsze wymaga
pasji. To drugie zawsze można zlecić komuś tańszemu.)

Współczuję Ci dlatego, że ze swoimi smutnymi poglądami (wyrażonymi na
grupach nie po raz pierwszy) nigdy tego topowego poziomu spełnienia
zawodowego nie osiągniesz.

Jeśli chodzi o Twoje poglądy na zainteresowania i ich podział na
zawodowe i niezawodowe - kompletnie ich nie rozumiem. Znam ludzi,
którzy bez najmniejszego problemu godzą żywe pasje zawodowe (np.
programistyczne) z artystycznymi, sportowymi, itd. Swoimi postami po
prostu pokazujesz, jak niewielu poznałeś ludzi, którzy odnieśłi
zawodowy sukces. Bo robienie czegoś z myślą o tym, żeby to rzucić,
szansy na sukces nie ma żadnej.

--
Maciej Sobczak * http://www.inspirel.com