>> Też nie spotkałem kompaktów, które mają makro na długim końcu.
>
> Poproszę o definicję "kompaktów".
> Bo aparaty kompaktowe (z przyrośniętym obiektywem) jak
> najbardziej miewały - Konica Minolta A* (A1, A2, A200)
> miały np. dwa odrębne makra, ustawialne na obiektywie
> dla szerokiego i wąskiego kąta (w środkowej części
> zakresu przełączenie trybu jest niemożliwe, bezpośrednie
> przejście z widemakro na telemakro jest niemożliwe).

Osobiście kobylaste hybrydy raczej nie uważam za kompakty, bo mają
wymiary zbliżone do lustrzanek, ale wiem, że jednoznacznej definicji
kompakta nie ma :)

> O ile pamiętam, Marek Wyszomirski używał też jakiegoś
> kompakta (i chyba nie była to "hybryda"), który oprócz
> telemakro miał jeszcze bardzo dobrą skalę odwzorowania
> (coś koło 2,5 cm AFAIR).

Znalazłem długą listę tego, co używa(ł):

"...gwałtowny skok możliwości nastąpił w momencie zakupienia w 2002 roku
cyfrowego Nikona Coolpixa 995. Wydaje mi się, że makrofotografia jest tą
dziedziną, która zyskała najwięcej na wprowadzeniu technologii cyfrowej.
Od tego czasu używałem kilku aparatów - zarówno lustrzanek cyfrowych -
tu ze względu na posiadany osprzęt i optykę trzymam się systemu Pentaxa
- kolejno *istD, K10D, K20D, K-X a obecnie K-5, jak i aparatów
kompaktowych - tu po Coolpixie 995 miałem Pentaxa Optio MX-4, Panasonica
FZ-50, Konicę Minoltę A2, Fuji HS-10 a ostatnio Fuji HS-30. Próbuję też
trochę eksperymentować z ,,bezlusterkowcami" - Sony NEX-C3 i ostatnio
Olympus E-PL3, ale nie da się ukryć, ze do makrofotografii najchętniej
sięgam jednak po kompakt"

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.6343874365
98933.1073741846.104986712872344&type=3

Piotr