W dniu sobota, 18 stycznia 2014 23:36:27 UTC+1 użytkownik A. L. napisał:

> >Mam nadzieje, ze to odpowiada na Twoje pytanie.
>
> Tak.
>
> To co napiales pozyzej to komplenta bzdura

W jakim sensie jest to kompletna bzdura?
Albo: co z tego, co napisalem, jest kompletna bzdura
i dlaczego?
Rzecz w tym, ze odpowiedzi w rodzaju takich, ktore
mi udzielasz (np. "to jest kompletna bzdura", albo
"Gosciu, czy ty kiedys programwoales profesjonalnie,
czy tylk oze sluchu?") nie sa dla mnie szczegolnie
informatywne, i jezeli masz odpowiadac w taki sposob,
to rownie dobrze mozesz darowac sobie wypowiedz.

Nie interesuja mnie stwierdzenia, za ktorymi nie
stoja jakies wyjasnienia czy argumenty, poniewaz
cel wypowiadania takich stwierdzen raczej nie jest
merytoryczny, tylko erystyczny.

Dla mnie sens tego, co napisalem, wydaje sie
dosc oczywisty. Moze warto by to bylo zilustrowac
przykladem. Zeby nie szukac daleko, posluze sie tym
pochodzacym od autorow prezentacji.

Funkcyjna, rekurencyjna definicja funkcji "append"
w lispie, sklejajaca ze soba dwie listy, wyglada
nastepujaco

(define (append l s)
(cond
((null? l) s)
(else (cons (car l) (append (cdr l) s)))))

na przyklad
(append '(1 2 3) '(4 5)) zwroci (1 2 3 4 5)

Funkcje te mozna przepisac do systemu programowania
w logice "kanren" wedlug zarysowanej powyzej metody,
uzyskujac nastepujacy kod:

(define (appendo l s out)
(conde
((== '() l) (== s out))
((fresh (a d res)
(== `(,a . ,d) l)
(== `(,a . ,res) out)
(appendo d s res)))))

gdzie == jest operatorem unifikacji, fresh sluzy
do wprowadzania nowych zmiennych, zas conde jest
kanrenowym odpowiednikiem operatora cond.

Nie przedstawiam tutaj szczegolowo semantyki
kanrena, bo po pierwsze sam jej dobrze nie znam,
a po drugie caly proces jest wyjasniony w prezentacji.

Istotne jest to, ze majac tak zdefiniowana funkcje,
mozna uruchomic ja w kanrenowym unifikatorze, w
nastepujace sposoby:

(run* (q) (appendo '(a b c) '(d e) q))
zwroci
(a b c d e)

ale rowniez mozna unifikowac "od tylu":
(run* (q) (appendo '(a b c) q '(a b c d e)))
da nam
(d e)

itd.

Skladnia moze nie jest tak elegancka, jak
w prologu, poniewaz unifikacja jest dokonywana
w jawny sposob, ale dla osoby znajacej podstawy
lispa sens powinien byc mniej wiecej do
uchwycenia, nawet jesli moze miec klopot
ze szczegolami.

[...] przepisac program napisany
> > >w stylu funkcyjnym na "program w logice"
> > >(poprzez dopisanie dodatkowego argumentu,
> > >majacego reprezentowac wynik),
>
> Chodzi o to w jaki sposob "dopisanie argumentu"
> nagle powoduje ze mamy "program w logice"

OK, rozumiem, o co chodzi. Jezeli idzie o to
wyjasnienie, to oczywiscie dopisanie dodatkowego
argumentu nie jest warunkiem dostatecznym, ale jest
(dla przyjetej przez autorow metody) warunkiem
koniecznym. Nie opisywalem tego procesu w calosci,
poniewaz to jest zawarte w prezentacji, zas moim
celem bylo jedynie zarysowanie tego, co tam sie
dzieje, zeby grupowicze mogli ocenic, czy temat
jest dla nich interesujacy, i ewentualnie obejrzec.

Jezeli dla Ciebie nie jest, to ja nie mam z tym
problemu.