Użytkownik "bartekltg" napisał w wiadomości grup
dyskusyjnych:jc90cg$mdq$...@n...news.atman.pl...

>zachowania wystarczą. Dodając tarcie do oddziaływania
>kulek sytuacja robi się gorsza, ale nadal da się to rozwiązywać
>bez szczegółowego symulowania samego zderzenia.

Nie da się. Dodanie tarcia zrobi ci jeszcze z tego układ niehamiltonowski.
Masz tylko 3 równania na pęd, moment pędu i energię (7 równań skalarnych),
natomiast przy zderzeniach ogólnie (tj. centralne+niecentralne) masz na
wyjściu obliczyć 6 składowych pędu i 6 składowych momentu pędu (12 różnych
wielkości).

>Jak się głupio symulacje napisze, to tak jest. A można znacznie lepiej.
>Były pewne głosy w tym wątku, ale dyskusja się nie zaczęła na poważnie.

Oczywiście że można mądrze napisać. Ba! Można zrobić spec hardware pod ten
problem - i takie rzeczy też robiono. Do kilkunastu kulek na PC da się
wyciągnąć. Przy 10^23 to raczej będzie trochę trudno.

>Gdzieś tu padło pytanie właśnie o długoterminową wierność
>takiej symulacji. Stąd lapunow etc.

Jeżeli są trzy kulki - biała, czarna i różowa w groszki - to chaos
deterministyczny i błędy zaokrągleń doprowadzą już po np. 100 zderzeniach do
tego, że różowa w groszki będzie po lewej stronie pudełka, a powinna niby (w
rzeczywistości) być po prawej. Jednak "z grubsza biorąc" efekt symulacji
będzie nie do rozróżnienia od rzeczywistej sytuacji - 99% gospodyń domowych
nie zauważy różnicy - ba, nikt nie zauważy różnicy, nawet dość dogłębnie
badając funkcje rozkładu itd. - pomiędzy "prawdziwym" a symulowanym
obrazkiem. Niejasne jest przy tym jeszcze, co oznacza słowo "rzeczywista" -
bo przecież "w idealnym modelu fizycznym" pominięte jest jeszcze wiele
rzeczy - więc tak naprawdę nie wiadomo, czy jednak kulka w groszki nie
powinna być np. u góry pudełka.

slawek