epsilon$ while read LINE; do echo \>"$LINE"; done < "j...@f...adres.to"
>>>>>> nazw funkcji nie ma co się czepiać - one przyszły z adoptowanego
>>>>>> interfejsu.
>>>>> A ja się przyczepię.
>>>>> Ciebie.
>>>>> http://pl.wikipedia.org/wiki/Adopcja
>>>>> http://pl.wikipedia.org/wiki/Adaptacja
>>>> No to czepiaj się płota. Akurat adopcja była jak najbardziej na miejscu
>>>> w tym znaczeniu. Interfejs został adoptowany, a nie zaadaptowany.
>>>> Adaptacja oznaczałaby przystosowanie interfejsu, a nie włączenie go w
>>>> takiej postaci, w jakiej jest. (inaczej w ogóle ta operacja nie miałaby
>>>> sensu).
>>> Przepraszam bardzo, czy owo "włączenie interfejsu" to była zmiana
>>> interfejsu istniejącego już kodu?
>>>
>>> Bo tylko wtedy użycie słowa "adopcja" mogłoby mieć takie znaczenie,
>>> jakie mu przypisujesz.
>> Rzeco? Gdyby była to zmiana interfejsu, to właśnie byłaby adaptacja.
>Chodziło mi o wymianę - jednego interfejsu na inny.
>Przepraszam za brak precyzji.
>Przy wyrzuceniu starego interfejsu byłaby to adaptacja kodu i adopcja
>nowego interfejsu zarazem. O wyrzuceniu starego interfejsu nie
>wspomniałeś ni słowem. A pisałeś o adopcji interfejsu.
>Adaptacja (czyli dostosowanie) interfejsu byłaby, gdyby dla danego kodu
>wpowadzać zmiany istniejącego interfejsu, aby kod np. mógł działać w
>innym środowisku.
>No, ale ja widocznie patrzę z innej strony niż ty.

Zgadza się. Gdybyśmy mieli interfejs i dostosowywali go do istniejącego
kodu, to byłaby adaptacja.
A IMHO nie trzeba wyrzucać starego interfejsu żeby adoptować nowy. Mogą
funkcjonować równolegle.

>>> Zazwyczaj interfejs włączasz do programu na zasadzie zupełnie innej niż
>>> włączasz dziecko do rodziny.
>>> Dziecko już jest. Gdy zostaje włączone do rodziny, jego wnętrze (ciało)
>>> się nie zmienia, natomiast zostaje _zmieniony_ zapis zewnętrzny (zapis w
>>> dokumentach).
>> Patrzysz z drugiej strony. Rodzina już jest, natomiast zostaje
>> rozszerzona o obiekt dotąd obcy.
>Właśnie. Patrzę z innej strony.
>
>Narodziny dziecka np. też są rozszerzeniem o obiekt dotąd obcy (w końcu
>go nie było przedtem, prawda?), a nie nazwiesz tego adopcją.

No, trochę inaczej się to odbywa ;-)

>W tej analogii z prawa rodzinnego i cywilnego - czy nazwałbyś dziecko
>interfejsem a prawa wynikłe z zaistnienia adopcji kodem, czy raczej
>odwrotnie?

Analogie mają swoje ograniczenia, ale jeżeli dodajemy do istniejącego
kodu interfejs, to jak najbardziej tu adoptujemy interfejs z punktu
widzenia kodu. Przecież dziecko nie adoptuje się samo do rodziny, tylko
ktoś je adoptuje, prawda?

>Ja patrzę na to tak:
>
>Istniejący obiekt - dziecko, ma swój interfejs prawny - określenie czyim
>jest dzieckiem, po kim może dziedziczyć itd.
>Gdy zostaje adoptowane, ono samo się nie zmienia - nadal ma tyle samo
>rąk i nóg ile przed adopcją, natomiast zostaje wymieniony (zazwyczaj
>całkowicie) jego interfejs prawny - prawo do dziedziczenia, obowiązki
>alimentacyjne itp. się zmieniają.

Oj, za daleko brniesz w tę analogię, MSZ.

>>> Natomiast gdy bierzesz kod wykonujący jakieś zadanie, zostawiasz
>>> interfejs nieruszonay, ale wnętrze kodu musisz dostosować do docelowaego
>>> środowiska, to wtedy jest to oczywiście adaptacja, ale nie interfejsu,
>>> tylko kodu.
>> Oczywiście. Kod trzeba adaptować do adoptowanego interfejsu.
>Nie sposób się z tym nie zgodzić.

I na tym chyba zakończymy :-)

--
[------------------------]
[ K...@e...eu.org ]
[ http://epsilon.eu.org/ ]
[------------------------]