Ave!

Wczoraj wyszedłem sobie przed dom popstrykać dość wysoko stojący Księżyc.

Sprzęt: sowiecki zwierciadlak 1000mm + sowiecki telekonwerter 2x + EOS40D.

"Żyleta" nie wychodziła, ale nawet całkiem całkiem jak na ręczne
ustawianie ostrości na męcząco ciemnym obrazie przy obrazie drzącym przy
każdym dotknięciu obiektywu (a'propos - są jakieś gotowe patenty na
elektryczne sterowanie ostrością takiego obiektywu? nie chodzi mi o
autofocus, tylko żeby zdalnie kabelkiem regulować ostrość, co chyba
powinno uniknąć największych wstrząsów ;) )

Dzisiaj robiłem zdjęcia dość niskiego Księżyca przez otwarte okno.

Rezultat: mydło zawsze i wszędzie. Ki diabeł? Kręcę, poprawiam, ustawiam
- ciągle rozmyte tak, że nawet bez powiększania (tj. przy zoomie
klatka=ekran, a nie pixel=pixel) nie da się na to patrzeć. Czy
przypadkiem nie będą wchodziły w grę jakieś czary-mary z falowaniem
powietrza (ciepły pokój - zimna noc za oknem) czy większa grubością
atmosfery do przejścia przy Księżycu niżej nad horyzontem? Bo jeśli
chodzi o różnice prędkości kątowej to chyba nie powinny być aż takie -
zresztą próbowałem i przy krótszych czasach naświetlania i wyższej czułości.

Swoją szosą ma ktoś jakiś patent na precyzyjne ustawianie na ostro przy
ciemnym obiektywie? Alternatywne matówki albo cuś...

Ewentualnie może pobawić się w projekcję autofokalną? Bo po przykręceniu
okularu zamiast aparatu jasność mam na oko sporo większą i ostrość
wychodzi "żyleta" (choćby dlatego, że - pomijając jasność - mogę
precyzyjnie regulować leciutko chodzącym pokrętłem okularu)... A potem
to już tylko kwestia ustawienia ostrości aparatu na obraz pozorny -
ciekawe czy automat sobie poradzi ;)