> > Wydaje mi się, że fotografia jest zbyt... lekka, by ją poważniej
> > traktować. To po prostu malutka sztuczka, kreacyjka taka.
>
> No cóż pozwolisz że się nie zgodzę ;). Choć po głębszym zastanowieniu
> się, dochodzę do wniosku że nie wielu jest fotografów którzy wyszli poza
> opanowanie warsztatu i jakieś tam ograne formy. Sprawdzone w branży od
> lat i ulegające większym lub mniejszym przemianą na przestrzeni
> upływającego czasu.
> Kilka lat temu Roger Ballen rozmienił mnie na dobre. Mimo że w
> fotografii podobnie jak w muzyce jestem totalnie eklektyczny to trudno
> mi znaleźć swoje miejsce.

Nie chcę tu zbytniego pesymizmu wprowadzać ale..;)
Sporo osób zgodzi się pewnie, że najlepsze rzeczy do oglądania muszą
mieć w sobie ładunek emocjonalny. Jest to nieodzowne do uznania ich za
wartościowe. Jeśli obraz jest martwy to nawet najlepsze techniczne
bajery nie zmienią tego.
Problem polega na tym, że następuje zmiana w pojmowaniu zmian
rzeczywistości. Kiedyś były one w świadomości ludzi jako mniejszość.
Jacyś tam ludzie wprowadzali zmiany, a reszta na nich patrzyła. Teraz
jest na odwrót. Powoduje to, że nie ma czasu na refleksję, na piękno i
takie tam. Nawet jeśli powstanie coś wartościowego, w naszym
staroświeckim mniemaniu, to i tak będzie bez znaczenia.
Mam dwa ulubione filmy i jednym z nich są "Cienie zapomnianych
przodków" Serieja Paradżanowa. W życiu nie widziałem nic bardziej
poruszającego. Może poza tym drugim filmem, ale nie ważne.. Według
mnie "Cienie.." są apogeum tego co człowiek jest w stanie przekazać
poprzez obraz. Nakręcone zostały w 1964 roku.
Fotografia, której szukasz, choć może nie jest tym co ja szukam, jest
trupem. Jej nie ma i już nie będzie.

marek