> Pamiętam jak pod koniec lat 90 na dwie klasy w liceum takie po ponad 30
> osób o fotografii pojęcia nie miał nikt. Ja z moją minimalną wiedzą
> wciągnąłem w tą zabawę mojego kumpla. Na starym sprzęcie w spadku po
> moim tacie pokazałem mu cały proces analogowej fotografii czarno białej.
> Od włożenie filmu do aparatu, po przez pójście w plener i wypstrykanie
> całego filmu. Wywołanie filmu i wreszcie pierwsze odbitki na krokusie.
> Najfajniejszy był stół zrobiony z łóżeczka z mojego niemowlęcego okresu.
> Montowałem go na wannę w łazience. Pięknie się na nim mieściły kuwety
> oraz powiększalnik. Piękna sprawa...
> Wiem że to żaden wyczyn, wiem że dziś na kursach foto w ciemni powstają
> odbitki ostre jak brzytwa itd ;).
> Ale nie o tym miało być ;). Dziś w jednej klasie jakiegokolwiek liceum z
> minimum ambicji są dwie fotografki mody, trzech fotografów mody, 7
> speców od streeta i zawsze musi się znaleźć co najmniej jedna zbuntowana
> intelektualistka w okularach w grubej oprawce. Jest rozdarta między
> streetem a martwą naturą ;).
>
> Kończąc, nie lubię zakazów ale sam jestem zmęczony tym całym
> fotografowaniem. Tą wszechobecnością tego medium.
> Kiedyś myślałem że mam jakiś pomysł na życie ;) dziś czuje że mnie mdli
> ;). Przynajmniej zająłem się ciekawszymi tematami.

A jeśli nadal byłbyś jedyny w klasie, to by cię nie mdliło?

marek