W dniu 2012-01-31 19:41, cichybartko pisze:
> Pamiętam jak pod koniec lat 90 na dwie klasy w liceum takie po ponad 30 osób o
fotografii pojęcia nie miał nikt. Ja z moją minimalną
> wiedzą wciągnąłem w tą zabawę mojego kumpla. Na starym sprzęcie w spadku po moim
tacie pokazałem mu cały proces analogowej
> fotografii czarno białej.
> Od włożenie filmu do aparatu, po przez pójście w plener i wypstrykanie całego
filmu. Wywołanie filmu i wreszcie pierwsze odbitki na
> krokusie. Najfajniejszy był stół zrobiony z łóżeczka z mojego niemowlęcego okresu.
Montowałem go na wannę w łazience. Pięknie się na
> nim mieściły kuwety oraz powiększalnik. Piękna sprawa...
> Wiem że to żaden wyczyn, wiem że dziś na kursach foto w ciemni powstają odbitki
ostre jak brzytwa itd ;).
> Ale nie o tym miało być ;). Dziś w jednej klasie jakiegokolwiek liceum z minimum
ambicji są dwie fotografki mody, trzech fotografów
> mody, 7 speców od streeta i zawsze musi się znaleźć co najmniej jedna zbuntowana
intelektualistka w okularach w grubej oprawce. Jest
> rozdarta między streetem a martwą naturą ;).
>
> Kończąc, nie lubię zakazów ale sam jestem zmęczony tym całym fotografowaniem. Tą
wszechobecnością tego medium.
> Kiedyś myślałem że mam jakiś pomysł na życie ;) dziś czuje że mnie mdli ;).
Przynajmniej zająłem się ciekawszymi tematami.

Fakt, człowiek sobie nawet nie zdaje sprawy jak pretensjonalnie wygląda biegając
amatorsko z lustrzanką.
Dopóki nie zobaczy paru podobnych sobie :-)

Czas na nowy, mniejszy aparat ;-)


A tak poważniej.
Fotografia amatorska, zwłaszcza "darmowa" cyfrowa to taki kolejny sposób na zbieranie
fantów.
Kiedyś nasłuchiwaliśmy krótkofalówką, wymieniali kasety video, przegrywali płyty.
Teraz jest (a niektórym już mija) moda na łapanie obrazków "z życia".

--
Mirek