W dniu 2013-04-10 21:54, Marek Dyjor pisze:
>
> hm... :)

No dobra - spróbuję wyjaśnić. :-D Tylko nie mów, że nie odróżniasz
brzmienia muzyki słuchanej w studio lub na jamniku z hipermarketu bo
jeśli tak, to niepotrzebnie w dyskusję się wdaję :-)

Nigdy się nie wgłębiałem w temat aż tak bardzo. Nie bardzo mnie to
interesowało gdyż dla mnie liczy się przede wszystkim to jak słyszę oraz
w jaki sposób korygować niedostatki. Liniowość charakterystyki
częstotliwościowej absolutnie nie rozwiązuje tematu.

Prawdą jest, że im większa masa obudowy głośników tym lepsze brzmienie
uzyskamy (brak rezonansów obudowy itp). To jeden aspekt. Drugi aspekt to
głośnik, a raczej układ akustyczny, przy pobudzeniu ciągłym (tak mierzy
się charakterystykę częstotliwościową - szumem albo sinusoidą) zachowuje
się inaczej niż przy impulsowym. Jeśli głośnik ma mocno stratną
zwrotnicę lub kable albo niedopasowaną lub "plastyczną" obudowę, to
szybko narastający impuls ulegnie "wyciszeniu" lub innej formie
deformacji. Tak to sobie wyobrażam. Przekłada się to na odczucia w taki
sposób jakby perkusja (bo tu głównie efekt jest odczuwalny) grała w
piwnicy (stłumione brzmienie) a nie z przodu przed słuchającym. W
charakterystyce częstotliwościowej tego nie wychwycisz. Zapewne w
fazowej tak - a zatem i kształcie sygnału na wyjściu głośnika. Przy
średnich tonach jest to jeszcze mocniej zauważalne. Przy "marketowej"
obudowie lokalizacja źródeł pozornych zupełnie leży nawet na najlepszym
głośniku. Słychać tylko hałas. Nie wiadomo gdzie jaki instrument się
znajduje. Wszystko co wtedy można powiedzieć o muzyce, to że "gra".
Niestety od czasu kiedy budowa kolumn stała się domeną przemysłu
meblarskiego skończyła się jakość brzmienia. Stare Altusy z plastikowymi
gwizdkami lepiej grają niż niejedna droga kolumna.

--
Pozdrawiam
Marek