On Sat, 28 Mar 2009, Pszemol wrote:

> "Pawel Pawlowicz" <p...@w...ar.wroc[kropka]pl> wrote
[...]
> Nie jest jednak dokładnie tak jak piszesz o filtrze idealnym.
> Gdyby przepuszczał dokładnie tylko jeden z nieskończonej
> ilości możliwych kątów polaryzacji to byłby filtrem i jasności
> bliskiej 0%. Pomyśl - przepuszczałby promienie spolaryzowane
> pod kątem 90 stopni a te spolaryzowane pod kątem 90.0000001
> już nie?

Potraktuj światło jak mechaniczną falę poprzeczną na linie
a polaryzator jak szczelinę poprzeczną, analogia będzie
dość dobra.

>> Szokująco wielką transmisją. Szklana płytka bez powłok
>> antyrefleksyjnych ma transmisję około 90%.
>
> Niezależnie od jej grubości?

Ano.

> Coś mi się tu nie zgadza :-))

To źle :)

> Szkiełko nakrywkowe mikroskopu tłumi 10% światła?

Nie.
10% światła tłumi fakt przejścia przez "zmianę ośrodka"
- z powietrza do szkła i ze szkła do powietrza.
Szkło (takie "normalne nie na światłowody") po prawdzie
całkiem mierzalnie tłumi, ale nie przy grubościach o których
mówimy.

> Zbyt dosłownie odebrałeś moją uwagę o "szkiełku".
> Pomyśl np. o szkiełku zrobionym z akrylicu, pleksiglassu
> czy lexanu... Mają przepuszczalność dla światła lepszą
> niż zwykłe szkło okienne. Ale i szkła potrafią być lepsze,
> np. szkla fluorkowe, zdaje się też boraksowe (nie pamiętam).

Kiedy to nie przewodnictwo szkła jest problemem!
Jeśli płytka z dowolnego z ww materiałów będzie istotnie grubsza
od długości fali (czyli *praktycznie* dowolna płytka, nie
łapiąca się na określenie "film") to światło zostanie pożarte
na jej obu powierzchniach - z niemierzalną różnicą wobec
grubego filtra przezroczystego.

pzdr, Gotfryd