> > Pierwsze przykazanie życia - nie będziesz miał śmierci przede mną.
>
> W kulturze masowej zapanował idiotyczny kult afirmacji życia, śmierć zaś traktowana
jest z pogardą, oburzeniem, rodzi bunt i protest. Wszyscy trzęsą się przed śmiercią,
stała się ona wręcz brzydkim słowem.
>
> Protestuje się przeciw eutanazji i aborcji, ogłasza żałoby, pewnie niedługo
niedoszłych samobójców będzie się karać dożywotnim więzieniem...
>
> Powoli stajemy się zakładnikami życia, życie nas zniewala, jako nadrzędna wartość
jest przebiegle wykorzystywane do ograniczania wolności - co tylko jest choćby
troszeczkę zabójcze, śmiertelne i groźne powoli trafia na indeks i jest bezpardonowo
zwalczane przez witalistyczne lobby, dążące do przekształcenia życia w zdrową,
nieznośnie długą, bezpieczną i nudną wegetację.
>
> Jak widać nie ma już ucieczki, ratunku ani nadziei - nawet fotografia ma być żywa,
nieśmiertelna i basta!
>
> Jakie to drobnomieszczańskie...


Zdaje mi się, że zgadzam się z tobą. Wspomniałem o śmierci, aby
zaznaczyć, że istnieje (pół żartem pół serio ale mniejsza z tym). Jej
świadomość uważam za podstawę człowieczeństwa. Życie bez zastanowienia
się nad własną przemijalnością jest jak dbanie o wizerunek,
egoistyczne. Ty pisałeś o niemożności ujęcia w słowa, o absolucie, a
ja o próbie, która przy całej swojej ułomności mówi, że jeszcze żyję.
Nie rób z życia grobowca.

marek