b...@n...pl pisze:
>> Ale sorry, nauka fotografii - w pełnym sensie - od patrzenia, po
>> wołanie ma się na nauki grania jak malowanie ściany aerozolem do
>> malowania obrazów olejnych. Już nie ważne, co o tym myślę ja, znam
>> sporo ludzi robiących obie te rzeczy i nikt z nich nie postawiłby
>> znaku równości. Fotografii można się nauczyć w miesiąc, wystarczy że
>> ktoś ma cień talentu do obserwacji świata (a jak nie ma to po prostu
>> będzie robił perfekcyjne knoty), a muzyki - w pół roku można się
>> nauczyć najwyżej na gitarze przygrywania przy ognisku, nawet jak się
>> ma niesamowity talent. Może i przykre, ale prawdziwe.
>
> Fotografii nie nauczysz się w miesiąc. W miesiąc to nauczysz
> początkującego funkcji aparatu, podstaw.

Nie, nauczysz go robienia perfekcyjnych technicznie zdjęć i wszelkich
zasad kompozycji, składania obrazów i obserwacji. Potem musi iść w świat
i albo będzie potrafił w oparciu o tę wiedzę coś zbudować, albo nie.
Muzyka możesz nauczyć tego samego, ale choćby stanął na głowie i znał
każdą nutę utworu to tego nie zagra. Podobnie baletnica, sportowiec,
lotnik czegoś bardziej skomplikowanego od szybowca itd itd.

Powiedzmy szczerze - fotografia to wiedza jednej grubszej książki,
techniki nie więcej niż przy obsłudze maszyny do szycia i dużo talentu,
ewentualnie zdolności socjotechnicznych jeśli chce się pstrykać ludzi.
Robienie z tego wiedzy tajemnej jest trochę żałosne.
I stąd tyle ludzi ambitnie do fotografii podchodzących i tak mało
idących w np. muzykę (''muzyków'' puszczających płyty na imprezach pomijam).

--
pozdrawia Adam
różne takie tam: www.smialek.prv.pl
/zgodnie z dz.u. 1997 nr 133 poz. 883 oświadczam, że można się na mnie
patrzeć/