XX YY pisze:
>> W sporcie jest mocno dynamicznie. A w tej chwili to ju nie fotograf
>> wybiera zdj cia tylko fotoedytorzy. Fotograf jest tylko od naciskania
>> spustu.
>>
>> wer- Zitierten Text ausblenden -
>>
>
> wlasnie dlatego ze jest dynamicznie prawdopodobienstwo uchwycenia
> ciekawego motywu jest duzo wieksze niz prawdopodobienstwo ciekawej
> sceny w temacie malo dynamicznym.

Ale oznacza też, że może być złe ujęcie bo coś już uciekło z kadru.

> Oznaczaloby to z punktu widzenia stochastyki iz wlasnie w takich
> tematach mozna fotografowac rzadziej , gdyz scena zmienia sie
> czesciej tzn jest latwiej uchwycic cos ciekawego.

Ale trudniej.

> 2200 zdjec z meczu oznacza jedno jedno ujecie srednio co ok 3 sek.
> jesli kazdemu zdjeciu poswieci przy przegladaniu tylko 2 sek. oznacza
> to ze potrzebuje ok 1,5 godz. na przejrzenie tego co zrobil.

Raczej 200 serii po kilkanaście zdjęć.

>
> Nie sadze zeby redakcja dokonywala piewszej selekcji , to byloby zbyt
> drogo dla redakcji - dokonuje jej fotograf prasowy na miejscu.

Na miejscu w pressroomie siedzą fotoedytorzy. Karta pamięci zapisana, to
trafia do nich i na bieżąco sprawdzają.

>
> to jest rosyjskie podejscie do zagadnienia - zalac masa , w
> przeciwienstwie do padejscia amerykanskiego - jednym celnym strzalem
> polozyc dziesieciu indian i bizona do tego..
>

Nikt sobie nie może pozwolić na to, że akurat ten jeden strzał będzie
niecelny. Musi być kilka dobrych zdjęć. National Geographic żąda
kilkunastu, kilkudziesięciu tysięcy zdjęć z jednej wyprawy. Jak któryś
polski fotograf dostarczył kilka tysięcy to jęczeli, że nie wiedzą czy
uda się coś wybrać. Już w czasach analogowych tak szaleli. Wyprawa w
Andy oznaczała kilkanaście tysięcy zdjęć. Co znaczy, że musieli mieć
osobną ciężarówkę na filmy :) W obecnych realiach żadna redakcja nie
może sobie pozwolić na to, że wyśle fotografa i nie uzyska przynajmniej
20 dobrych zdjęć.

wer