"Ergie" <e...@s...pl> wrote:

>>> mi ot o że skoro ktoś tej konkurencji nie wytrzymuje to często
>>> znaczy że minął się z powołaniem.
>
>> Niekoniecznie.
>> P. Tomaszewski może i jest nawet wybitnym fotografem.
>> Po prostu zajęcie to spowszedniało i spopularyzowało się tak bardzo,
>> że takich wybitnych nagle pojawiło się na tyle wielu, że p.
>> Tomaszewski mogł się wtopić w ten tłum i.... przepaść ;-)
>
> Skoro się wtapia w tłum to znaczy że jest przeciętny/. Wybitny by
> wystawał ponad ten tłum. A bycie przeciętnym fotografem to praca jak
> każda inna więc nie ma co płakać że ktoś tę pracę odbiera.


Ogólnie, to ja tu się zgadzam ze wszystkim. :)


Dołożę tylko taki niuans, który też mnie boli, że w sytuacji
nadmiaru (i to jest jakiś eufemizm, zdecydowanie złe słowo, bo chodzi
o pradziwe zalanie, utopienie w oceanie nadmiaru!)... W sytuacji tego
nadmiaru giną obrazy dobre, wybitne, ale które cechuje... cisza.
Umiarkowanie. Zyskiwanie wraz z czasem patrzenia.

One wszystkie giną w zalewie krzyku i natychmiastowości. Nawet osoby
świadome mają z tym problem, bo żeby coś wyłowić, to trzeba najpierw
zanurzyć się w tym oceanie krzyku i natychmiastowości. A po takim
doświadczeniu nikt już nie wychodzi taki sam - stąd "pokolenie
płytkoprzetwarzające", stąd przeczytanie kilkunastu stron lektury staje
się wyzwaniem, stąd umysł wychodzi w stanie gorączkowego
podenerwowania bodźców, stąd przegrywają wybitne obrazy, które
charakteryzują cisza i spokój...


pozdrawiam

Mariusz [mr.]