On Jul 29, 9:04 am, Paweł Kierski <n...@p...net> wrote:

> > Nie da się tego pogodzić z efektywnym GC. Nie wiadomo, kiedy dokładnie
> > obiekt jest "porzucany", bo do obiektu mogą się odwoływać różne inne
> > obiekty, więc potencjalnie trzeba by to wiedzieć o wszystkich - czyli
> > trzeba by uaktualniać wiedzę o dostępnych obiektach na bieżąco, przy
> > każdej operacji, zamiast amortyzowania tego po wielu operacjach.
>
>    A gdyby trzymać taką wiedzę tylko o pewnych klasach obiektów? Np.
> implementujących "szybki" destruktor?

Przynależność do tej klasy byłaby zaraźliwa. Rozważ takie przypadki:

- Typ obiektu nie jest statycznie znany. Nie wiadomo, czy go śledzić.

- Obiektem jest obiekt funkcyjny, do którego środowiska należy obiekt,
który trzeba śledzić (ten fakt nie jest widoczny w typie funkcji). To
jest szczególny przypadek poprzedniego punktu.

Trzeba by więc albo śledzić mnóstwo obiektów niepotrzebnie, kiedy
statycznie nie wiadomo, czy rzeczywiście trzeba (tak robi kanoniczna
implementacja Pythona), albo wprowadzać podział w systemie typów na
dwa światy z utrudnioną komunikacją między nimi, w szczególności
zabronić odśmiecanym obiektom odwoływania się do nieodśmiecanych
(chyba tak jest w C++/CLI).