On 02/12/2012 02:13, Kviat wrote:
> W dniu 2012-12-02 00:08, Andrzej Jarzabek pisze:
>>> A może po prostu zaczniesz uczyć się c++? Czy nie da rady?
>>
>> Ale zajmuje to czas i kosztuje pieniądze. I trzeba przez ten czas żyć, a
>> dodatkowo skoro były oferty na C++, to dużo ludzi zaczęło się uczyć, i
>> jak już się nauczysz C++, to akurat oni wszyscy też się nauczą i
>> wystartują na te posady, których może już wcale nie będzie tak dużo, a
>> tymczasem będą oferty na C#. Tylko że C# się już nie nauczysz, bo ci
>> komornik zabierze komputer i wyeksmituje z mieszkania.
>
> No i co z tego? Takie jest życie i dotyczy to wszystkich (pomijam
> skrajności wygrywających w totka itp.).

Jednych mniej, drugich bardziej.

> Czy to jest wystarczający powód, żeby leżeć na kanapie i wyciągać łapę
> po zasiłek albo palić opony na ulicach?
> Co proponujesz innego? Bo chyba nie palenie opon? Usiąść i płakać?

Komu proponuję? Strukturalnie bezrobotnym? Palone opony cuchną, ale
masowe protesty pewnie byłyby bardziej skuteczne. Państwu i
społeczeństwu - żeby jednak przestać marnować zasoby ludzkie i pomyśleć
nad projektem produktywizacji tych ludzi, a nie zostawiać ich samym sobie.

>> A zauważ, że studia jednak to nie jest tak jakby się nauczyć C++, to są
>> co najmniej trzy lata z życia.
>
> No tak, bo teraz żeby się przekwalifikować to trzeba koniecznie (drugie)
> studia zrobić. Studenci na traktory... parafrazując.

Koniecznie nie trzeba, ale im krótsze przekwalifikowanie, tym mniejsza
szansa na zatrudnienie, i tym mniejsza kasa na takim stanowisku - jak
również mniejsze możliwości rozwijania swoich kwalifikajci w pracy.
Docelowo masz absurdalny rezultat, gdzie najpierw kształcisz ludzi 5 lat
na uczelni, potem przez rok robią kurs operatora wózka widłowego albo
przewodnika wycieczek, a w końcu i tak montują lodówki na taśmie.

>> Dodatkowo zakładasz pełność informacji, ale przecież z punktu widzenia
>> szukającego pracy czy przyuczającego się nie da się stwierdzić, ile tak
>> naprawdę jest ofert pracy, a ilu na daną ofertę kandydatów, to już w
>> ogóle.
>
> Nic takiego nie zakładam.
> Da się stwierdzić jedno: jak wybierał kierunek studiów miał taką samą
> "pełnię" informacji jak szukając pracy czy przekwalifikowując się po
> studiach. No, miał może mniejsze "doświadczenie życiowe".

No więc właśnie nie miał, bo jak szukasz pracy, to możesz przez pół roku
odpowiedzieć na 80 ofert pracy i nie dostać żadnej odpowiedzi.

> No ale stało się: nie ma pracy dla absolwenta javy (znowu metafora). I
> co dalej? Ma czekać, aż urzędnicy stworzą fikcyjne miejsce pracy (jakby
> miał argumenty w postaci kilofa to pewnie by stworzyli, ale nie ma
> kilofa), czy jednak ma się uczyć c++, na który popyt jest?

Można najpierw zrezygnować i idiotycznego założenia, że szkolnictwo
wyższe jest po to, żeby zalepiać dziurę w popycie na rynku pracy. Jak
ktoś potrzebuje C++, to niech się uczy C++, jak jest dłużej bezrobotny,
to niech mu państwo fundnie szkolenia, a jeśli nie chodzi o Javę tylko o
absolwenta historii, to skoro uczelnie takowym dają dyplomy, to niech
ich też zatrudniają w odpowiednich ilościach w charakterze pracowników
naukowych.