W dniu 2013-04-15 12:00, Marek pisze:
>> Generalnie to mówimy o odczuciach subiektywnych, niemierzalnych.
>
> Właśnie, ze mierzalnych. Zniekształcenia do takich się zaliczają.
> Niemierzalne jest natomiast to czy dany osobnik woli czysty dźwięk czy
> zniekształcony. O to trzeba się go zapytać. Choć odpowiedzi się
> obawiałbym. Przypuszczam, ze posiadacz wzmacniacza lampowego odpowie, że
> woli czysty dźwięk i dlatego kupił wzmacniacz, który jego zdaniem nie
> zniekształca i żaden miernik go o tym nie przekona :-D

Jeśli tak mu się dobrze i przyjemnie słucha, to ma całkowitą rację.
Dlatego pisałem o odczuciach, które są niemierzalne, w odróżnieniu
od zjawisk, które je wywołują.

>> Percepcja zmysłowa zależy w dużym stopniu od aktualnego stanu
>> emocjonalnego, uprzedzeń itp. Wcale nie wątpię, że audiofil po
>> wydaniu majątku na kolejne kable autentycznie wierzy, że teraz
>> słyszy lepiej. Musi być lepiej, skoro tyle kosztowało. Inaczej
>> życie nie ma sensu.
>
> To mogę też zrozumieć, że percepcja zależy od ilości zainwestowanej kasy
> :-D Jednakże nie mogę pojąć przypadku, który nie jest związany z kasą:
> ktoś zamienił końce przewodu głośnikowego (to co było w kolumnie trafiło
> do wzmacniacza) i uznał, że teraz sprzęt gra lepiej :-D Tu już
> wyjaśnienia nie zdefiniuję :-D :-D

Chciałem kiedyś zatrolować na p.r.a i wymyśliłem najbardziej kretyński
(jak mi się wydawało) wynalazek tj. mrożone kable. Dobrze, ze mam odruch
sprawdzania w guglu :)

> Ja nie mówię o sztucznym uwypuklaniu basów. Jeśli ktoś wali w bęben
> basowy to przecież wszystko się trzęsie wokół. No i teraz jeśli sprzęt
> ładnie odtwarza brzmienie "mniej agresywnych" składowych perkusji a nie
> potrafi odtworzyć bębna basowego, to szlag trafia cały klimat danego
> utworu. To miałem na myśli. Jeśli utwór w oryginale trzęsie flakami, to
> jego "kopia" na sprzęcie audio też powinna.

OK, rozumiem. Z tym, że ja na koncertach nie kładę się u nóg perkusisty.

>> Mam nawet taką płytę. Jedno z arcydzieł baroku, rozbudowana orkiestra,
>> zacne wykonanie. Puszczam pierwsze Kyrie, dochodzi do tego magicznego
>> momentu, brawurowe wejście drugiego sopranu... i wtedy właśnie tamten
>> facet z 19-go krzesła w trzecim rzędzie dostaje napadu kaszlu...
>
> haha - no więc właśnie. Potem wkracza marketing ze swoim loudness war i
> ta sama płyta zaczyna być jednym wielkim łoskotem. Facet przestaje
> siedzieć w trzecim rzędzie a zaczyna w głośniku - podobnie jak cała
> orkiestra. Całe szczęście, że muzyka klasyczna w większości przypadków
> nie podlega pod dział marketingu - choć już słyszałem i takie wersje.

Szczerze, to wolałbym wersję mono, ale bez tego kaszlu. Pęd do pełnego
złudzenia powinien mieć swoje granice. Chodzi o to, że nie kupuje się
takiej płyty dla jednorazowego przesłuchania, a ja pomału nabieram
przeświadczenia, że mógłbym starać się o specjalizację z pulmonologii.
Koncert na żywo jest zjawiskiem jednorazowym, szanse na to, że następnym
razem ten sam facet w tym samym miejscu i momencie zakaszle, są bliskie
zeru. Rozumiem, że całkowite wycięcie takich artefaktów może być
niemożliwe, ale jakoś rozsądnie wyciszyć na pewno się da. Co do oddania
rozmieszczenia źródeł w przestrzeni, to jeśli dobrze znasz typowe
schematy orkiestry, będziesz to "słyszał" nawet jednym uchem. Przez
analogię - patrzysz na zwykłą fotkę znanych, widzianych wielokrotnie
wcześniej obiektów i Twój biologiczny CPU rozkminia wzajemne relacje
przestrzenne, nie potrzebujesz fotki 3D. To odnośnie przykładu starego
profesora.