On 2012-07-19, MichałG <g...@w...pl> wrote:
> Mow za siebie..... ;) naprawde! miałem dwojke dzieci w tym wieku i i pod
> koniec drugiej klasy spokojnie czytali ksiązki a potem je opowiadali.

Opowiadanie książek nie ma nic wspólnego z czytaniem ze zrozumieniem :).

O czytaniu ze zrozumieniem mówimy, gdy człowiek czytając uczy się
(a nie zapamiętuje) i wyciąga wnioski.

I (statystycznie) ta umiejętność pojawia się trochę później.

Czytałeś Małego Księcia? Ile razy? :)
Ja przerabiałem ją każdym etapie edukacji (podstawówka, gimnazjum,
liceum, ale studenci filologii czy filozofii robili to jeszcze raz :)).
Za każdym razem wnioski czytającego są zupełnie inne. W podstawówce
się opowiada fabułę. W gimnazjum czyta się już między wierszami.
W liceum zawiesza się tę powieść w jakimś tle historyczno-filozoficznym,
zalicza do prądów, charakteryzuje autora i tak dalej.

9-letnie dziecko zapytane o tę baśń odpowie, że jest o chłopcu, który
podróżuje i umiera na końcu :). Tzn. odpowiedziałoby, bo podobno już
w podstawówce Małego Księcia nie ma. Spytałem kolegę (nauczyciela)
i powiedział, że pewnie wykreślili, bo bohater umiera i dzieci płaczą.
Mam nadzieję, że to był żart :).

Całkiem podobnie jest z całkowaniem. 9-letnie dziecko można nauczyć
całkowania dokładnie tak samo, jak uczy się go dziś w wyższych szkołach
zarządzania i innych ciekawych rzeczy. Dziecko zobaczy wężyk i xdx, to
napisze x^2/2+C. Napisze, bo tak było w książce. Ale do zrozumienia
całkowania jest ogromnie daleko :).

pozdrawiam,
PK