> A dlaczego rekurencja jest fuj?

Bo sortowanie bąbelkowe jest procesem fizycznym, który ani się na rekurencji nie
opiera ani też nie odnosi się do niej w swoim opisie. Właśnie brak odniesienia do
rekurencji w opisie tego procesu sprawia, że rekurencja jest tam obcą konstrukcją.
Można byłoby się z niej wytłumaczyć, gdyby była artefaktem implementacyjnym,
wymaganym przez użytą technologię (coś w stylu - dlaczego w silniku benzynowym jest
świeca zapłonowa). Ale nie jest.

Ot, jakiś fan programowania funkcyjnego się popisał.

> (I dlaczego Stephen Wolfram zdecydował się ją wesprzeć w swoim języku?)

A dlaczego uważasz, że się zdecydował albo że ją wsparł? W takiej formie jak powyżej,
możliwość użycia rekurencji jest raczej przypadkowym efektem ubocznym innych reguł. O
innych językach też tak można powiedzieć - funkcja może zawołać funkcję; właściwie
może zawołać dowolną, bo niby czemu nie; o kurczę, sama siebie też może zawołać, a to
dopiero ciekawostka!

Należałoby raczej powiedzieć, że jej nie zabronił. Bo i nie było potrzeby zabraniać.
Ale żeby robić z tego fetysz?
Zwłaszcza, że wersja bez rekurencji nie jest ani trochę dłuższa. A przy użyciu lambdy
można było całość zapisać jednym wyrażeniem:

FixedPoint[#/.{pre___,a_,b_,post___}/;a>b->{pre,b,a,
post}&,testData]

I tego już rekurencja nie potrafi. A nadal jest zgodnie z opisem.

--
Maciej Sobczak * http://www.inspirel.com