marek augustynski pisze:
> co to jest n-k?

Jedno z miejsc dla amatorów fotografii, gdzie wysyła się zdjęcia robione
czym popadnie mające za cel zareklamowanie samego siebie (nasz klasa
konkretnie).

> No widzisz. Twój opis jest jakby z perspektywy, masz odniesienie. A zdjęcia
> zrobiłeś jakbyś był bliskim znajomym tej laski w kozaczkach. Wówczas jej
> naturalność byłaby naturalna dla Ciebie, ale nie miałbyś odniesienia.

A, tego to ja już zmienić nie mogę. Co dla jednego jest naturalnością,
drugiemu wydaje się kreacją.
W szczególności mogę powiedzieć o każdym portrecie nieingerencyjnym
(tzn. nie zrobionym bez wiedzy portretowanego), iż jest kreacją, bo
portretowany był świadomy tego, co w jakimś stopniu mogło wpłynąć na
jego zachowanie.

> Teraz powiedzmy, że jednak nie jesteś jej znajomym, lub nie aż tak bliskim.
> Chcesz pokazać ją właśnie w jej naturalności. Pojawia się problem wiedzy -
> Twojej - i techniki, warsztatu. Musisz użyc odpowiednich środków aby oddać sos
> tej dziewczyny. I musisz wiedzieć jakie to środki. Musisz mieć tez świadomość
> zjawiska jakie opisałeś wyżej.

Mam wrażenie, że na końcowym wnioskiem będzie podglądanie, jako jedyny
środek opierający się zasadzie nieoznaczoności.
W każdym razie szukanie tej drogi dla mnie tu i teraz jest zbyt męczące
i mało obiecujące.

> A co jest syntezą Twoją? Ktos może Cię znać bliżej i powie np. że zrobieś te
> zdjęcia tak jak zrobiłes bo inaczej nie umiesz. A ktos z zewnątrz powie co za
> gość, następny "wsiok", "artysta", "sprzedawca kapusty", "juzio z zakładu foto
> na osiedlu". I kto bedzie bliżej prawidłowej oceny?
> Ja rozumiem, Ciebie może nie obchodzić czyjaś ocena ale może obchodzi Cie co
> robisz, ile potrafisz, wiesz, na ile jesteś sprawny w takim czy innym temacie.
>
> Pokazując cokolwiek mówisz o sobie, bo poprzez takie lub inne, technicznie i
> merytorycznie, dzwiganie tematu, opowiadasz o sobie a nie tylko o kimś lub o
> swoich umiejętnościach... A raczej przede wszystkim mówisz o sobie.

To wszystko jest bardzo względne. Gdyby ludziom chciało się chodzić po
błocie, w zimie i w deszczu, mielibyśmy mnóstwo zdjęć, które lubię robić
właśnie w takiej scenerii. Owe zdjęcia byłyby wtedy nieciekawe, banalne
i powtarzające się. A tak wydają się być oryginalne.
A drugi koniec kija - czy ktoś jeszcze robi oryginalne zdjęcia tak zwane
ślubne? Czy podpalenie stodoły pełnej siana wraz z młodymi i
sfotografowanie tego byłoby kreacją, poszukiwaniem oryginalności czy
chęcią powiedzenia czegoś? Czego? Opowiedzeniem o istocie małżeństwa czy
może zwróceniem uwagi na fotografa?

--
pozdrawia Adam
różne takie tam: www.smialek.prv.pl
/nieważne są fakty, ważne są emocje/