On Tue, 14 Feb 2012, to wrote:

> begin Artur Maśląg
>
>> http://www.youtube.com/watch?v=KJhheiF9IgQ&feature=p
layer_embedded
>>
>> Pewnie było, ale dres ;)
>
[...]
> Po pierwsze
> przecież kobieta celowo nie wjechała pod jadące auto.

Z tą tezą można się zgodzić, ale wnioski widzę diametralnie odmienne.

> Skoro włączyła się do ruchu, to myślała, że nic nie jedzie,

Właśnie. Myślała. Zamiast patrzeć :>

> więc w wersję którą przedstawiła
> pewnie naprawdę wierzyła. Czyli nie kłamała.

Sugerujesz że powinna stracić PJ w wyniku stwierdzenia urojeń?
Bo jeśli ktoś NIE PATRZY czy coś jedzie, to stwierdza że NIE PATRZYŁ.
"Nie widziałem".
Bywa, błąd (gruby), ale się zdarza.
Natomiast jeśli w takim przypadku jak przedstawiono *wierzy*,
że całe zdarzenie wyglądało inaczej, *wierząc* że gość z drogi
z pierwszeństwem zmieniał pas, to przepraszam, ale widzę pewien
problem ;)

> a sytuacja wcale nie była dla
> uczestników oczywista (bo każdy co innego pamiętał)?

Sytuacja jest obiektywna, zapisana czarno na białym przez
kamerę (byłaby również obiektywna w innym przypadku, tyle
że *my* nie mielibyśmy dowodu na ustalenie prawdziwej
wersji), zaś nie ma mowy o "pamiętaniu", co najwyżej
można mówić o "wymyśleniu".
Kobieta kłamie w tym miejscu, że nie chce prosto powiedzieć
że NIE PATRZYŁA kto i skąd jedzie, bo patrzyła tylko tam dokąd
sama chce jechać.
Ona *nie wiedziała* czy gość zmieniał pas, a twierdziła
że WIE. To jest właśnie owo kłamstwo.
Nie to, czy faktycznie zmieniał czy nie (z tego że
nie zmianiał wynika tylko dowód co do kłamstwa).

pzdr, Gotfryd