W dniu 2010-10-14 19:15, "Rafał \"SP\" Gil" pisze:
> W dniu 2010-10-14 19:06, R2r pisze:
>
>> Przepraszam, bo nie chcę wywlekać Twoich intymnych spraw, więc
>> odpowiadać nie musisz na grupie, ale odpowiedz sobie sam:
>> czy przez ten rok nie jadłeś, czy jadłeś trawę z podwórka, czy
>> też jednak ktoś kupował Ci jedzenie?
>
> Normalnie jadłem. Nie byłem na poziomie totalnego UBÓSTWA, więc nie
> udałem się do MOPSU czy innych takich ośrodków po zasiłek, bo by mi się
> to nie opłacało. Przez ten czas aktywnie szukałem stałej pracy,
> sprzedawałem to co miałem, i jak już wszystko wartościowe sprzedałem to
> sprzedawałem to co mieć mogłem legalnie (np.metale kolorowe), imałem się
> wszelkiej pracy. Mimo tego, do łba by mi nie strzeliło żeby przewozić
> się tak jak tamta banda się woziła. Jednak np nie jestem na tyle
> popieprzony by znając dochody z metali kolorowych próbować sprzedać
> linię zasilającą pociągi. Jakbym to zrobił - byłbym debilem.
>
Rafał, Twój życiorys świadczy o sporej przewadze intelektualnej nad
tamtymi ludźmi. Jest też zasadnicza różnica w sytuacji człowieka, który
nawet otarł się o studia na kierunku Dziennikarstwa na Uniwersytecie
Warszawskim, mieszkającym w dużym mieście i posiadającym spory potencjał
(sądząc o dość bogatym i różnorodnym doświadczeniu zawodowym i
zainteresowaniach) w możliwościach dostosowywania się do warunków, w
których dane mu było się znaleźć a posiadającym wykształcenie podstawowe
człowiekiem z popegeerowskiej wsi, żyjącym w prawdziwym ubóstwie. Ta
różnica dotyczy również możliwości zdobycia pracy i tego, do czego może
doprowadzić desperacja. Ale w dalszym ciągu nic nie upoważnia Cię do
nazywania tych ludzi debilami. Oni po prostu ryzykowali własne życie, by
móc żyć, do czego Ty nie byłeś nigdy zmuszony.

--
Pozdrawiam. Artur.
____________________________________________________
__