Użytkownik "Mariusz Marszałkowski" <m...@g...com> napisał w wiadomości
news:d34710db-c8b0-42a8-ac73-a8efe8ba17a4@eb1g2000vb
b.googlegroups.com...

> Moze zrob taki eksperyment? Trzeba kazdy algorytm
> odpalic tysiace razy na losowej populacji i podac srednia ilosc
> wywolan funkcji celu dla obu algorytmow, zanim w procesie
> uczenia osiagna maksimum - czyli zanim osiagna same
> jedynki albo same zera.

... ha, żeby mi płacili za takie eksperymenty, to plany miałbym znacznie
ambitniejsze :)
Ale może znajdę trochę czasu ...
Na chwilę obecną nie mam pomysłu (ale się nad tym głębiej nie
zastanawiałem),
jak zmusić funkcję oceny do tego, żeby robiła wskazaną wcześniej przeze mnie
'promocję' - czyli żeby za szybko nie wycinała niszowych gatunków, ale też
ich nie
ch(?)ołubiła za bardzo.
Mamy taką sytuację, że zaczyna się kształtować jakiś podgatunek i trafił w
okolice
jakiegoś ekstremum, ale jest dużo dalej od optimum, niż inne, wcześniej
powstałe
gatunki (funkcjonujące wokół innych ekstremów). Zastanawiam się, jak
wbudować
w AG proces decyzyjny, który będzie rozstrzygał, czy warto daną niszę
chronić
i drążyć temat, czy pozwolić podgatunkowi wymrzeć - i zrobić to tak, żeby
nie
zwiększać złożoności obliczeniowej.
Tak mi w trakcie pisania wpadło do głowy: oceniać średni postęp w stosunku
do wyników z poprzedniej iteracji. Tylko tu się pojawia problem taki, że
chciałbym to tak zaimplementować, żeby granice między (pod)gatunkami/rasami
nie były zbyt sztywne, żeby się same pogłębiały (lub nie). Tak więc
przynależność
do gatunku byłaby oceniana na podstawie nie jednego parametru, ale całego
ich zestawu
(nazwałbym to 'facjatą osobnika' - czyli zestawem cech fenotypowych, które
on eksponuje na zewnątrz, a jednocześnie posiada też swoje preferencje,
czyli zestaw cech oceniających facjaty innych osobników i na tej podstawie
wyliczajacy swoją skłonność do krzyżowania się z nimi). To trochę komplikuje
temat - jak ocenić, czy to osobny gatunek, czy jeszcze ciągle ten sam.
W naturze działa to jakoś tak, że po pierwsze mamy wielokryterialną, słabo
zdefiniowaną i ewoluującą funkcję(funkcje) oceny - co cieżko przenieść
na grunt, w którym dokładnie wiemy, co chcemy osiągnąć.
Ale jest jeszcze jedna sprawa: w naturze istnieje np. pojęcie ograniczeń
geograficznych,dryfu genetycznego i mobilności osobników - i tu by
już można się zastanowić nad sensem wprowadzenia takiego zjawiska.
Obie te sprawy powodują naturalną bezwładność procesu wymierania
nisz - wymierają one dopiero, kiedy jakiś już wyraźnie inny gatunek
(z którym się nie krzyżują) wchodzi na ten sam teren i rywalizuje w podobnej
przestrzeni oceny (jest oceniany wg. powiedzmy podobnych kryteriów,
rywalizuje w dostępie do tych samych zasobów) lub z jakicholwiek innych
powodów w okolicy będącej w zasiegu danego osobnika nie ma odpowiednich
partnerów do krzyżowania.

I takie tam :) Pewnie w innym życiu :)
Tematy zresztą chyba nie są jakieś odkrywcze, pewnie by się znalazła
literatura, w której podobne sprawy już badano.

Dla mnie osobiście najciekawsze w tym jest nie tyle szybkie wykrycie
optimów, co bardziej sam temat powstawania gatunków. Pokazanie,
że nawet w populacjach, które nie są specjalnie izolowane, mogą
się samoistnie pojawiać niezależnie ewoluujące gatunki - tylko do tego
prawdopodobnie jest potrzebna wielokryterialna funkcja oceny,
być może jakaś zmienna funkcja oceny zależna od lokalizacji geograficznej
(ale niekoniecznie nieciągła, nie spieszy mi się do wprowadzania w ocenę
elementu gwałtownych zmian, będących np. odpowiednikiem gwałtownej
zmiany środowiska - jak plaża i morze) oraz ten aspekt ewoluujących
preferencji osobistych u osobników.