W dniu 2011-03-02 15:15, A.L. pisze:
> On Mon, 28 Feb 2011 18:14:56 +0100, Paweł Kierski<n...@p...net>
> wrote:
>
>> W dniu 2011-02-28 16:53, A.L. pisze:
>> [...]
>>>>> Co to jest "styl zachodni"?...
>>>>
>>>> W tym wypadku - uznawanie, że bardzo wyraźnie wyartykułowane stanowisko
>>>> oznacza to, co oznacza, a nie piętnasty blef, bo ważniejsza jest zasada
>>>> "bez targowania nie ma interesów".
>>>
>>> Ale to wlasnei tak jest. Sam sie targowalem ostro pare razy
>>
>> W takim razie sprawa nie do rozstrzygnięcia, bo zależna od osobistych
>> preferencji w komunikacji i negocjacji. Dla mnie ideałem jest napisanie
>> na karteczkach: pracodawca - maksimum, pracownik - minimum. Na
>> trzy-cztery wykładamy na stół. Jak maksimum jest większe od minimum, to
>> bierzemy średnią i wpisujemy do umowy, a jak nie - rozchodzimy się do
>> swoich zajęć. Wszystko inne jest dla mnie zgodnym z konwencjami
>> i "obyczajem" marnowaniem czasu.
>>
>> Rozumiem, że skrajnie przeciwne podejście (targowanie się od 10%
>> maksimum i 1000% minimum przez dwie godziny, albo i dwa tygodnie)
>> też może mieć zwolenników. Dlatego lobbuję za podawaniem sensownych
>> widełek i bardziej zawężonymi negocjacjami, jako tymczasowym
>> kompromisem.
>
>
> Widacze twoja znajomosc zycia i realiow jest zerowa.
>
> Studiujeszjeszcze?

Poszukaj w sieci - nie ma problemu, żeby znaleźć informacje o mojej
historii zawodowej.

> A.L.
>
> P.S. Tu gdzie jestem, zatrudnienie jest jak malzenstwo: najpierw
> stwierdzamy czy sie kochamy i do siebie pasujemy, a potem piszemy
> intercyze. Negocjacja pensji jest OSTATNIM etapem procesu, i sprowadza
> sie do prostego pytania od strony pracodawcy: "jakie sa twoje
> oczekiwania finansowe". Po czym ja podaje moje oczekiwania. I
> rozmawiamy tak dlugo az sie zgodzimy, albo ja odpuszcze. Zadana ze
> stron nei zna maksimum/minimum przeciwnika. I na tym wlasnie polega
> smak negocjacji.
>
> Jezeli facio doskonale przeszedl przez interview (nie testy!) i ma
> silne poparcie grupy w ktorej by ewentualnie pracowal, to pracodawca
> zawsze wykaze elastycznosc. A jak mnie sie firma i praca podoba, to
> tez wykaze elastycznosc.

Wyobraź sobie, że w Polsce jest bardzo podobnie. Kilka razy byłem po
obu stronach i mam świadomość, jak i po co się negocjuje. Propozycja
z karteczkami jest pewną, pewnie niemożliwa z wielu powodów, których
nie rozważałem. Choć nadal dla mnie atrakcyjna. W ramach procesu
rekrutacyjnego jestem zmuszony negocjować, ale tego zwyczajnie nie
lubię. Dlatego staram się negocjacje ograniczać na rzecz przekazywania
sobie konkretnych informacji - to mój kompromis z tzw. "życiem
i realiami", które jakoś tam znam. Jak chcę pobawić się w negocjowanie,
to zawsze mogę zagrać w pokera albo w go.

Natomiast podawanie widełek jest niewielkim ustępstwem ze strony
pracodawcy, które usprawnia cały proces. Ba - więcej. Sam zacząłem
jeden z procesów rekrutacji (jako pracownik) od podania swoich
przybliżonych wymagań, żeby nie jeździć na darmo 250km i marnować prawie
całego dnia. To może spokojnie działać w obie strony. Tylko
wymagana jest elastyczność, o której tak się rozpisywałeś.

--
Paweł Kierski
n...@p...net