Czornyj pisze:

> Zarządzanie barwą opiera się na dość mocno uproszczonych modelach
> ludzkiej percepcji, sporo w nim jest kompromisów i nie jest receptą na
> osiągnięcie rezulatów absolutnie doskonałych, tak samo jak
> niedoskonałe są narzędzia używane przez nas do reprodukcji fotografii.
> Przyjmuje się jednak, że jego celem nie jest osiągnięcie absolutnej
> wierności i zgodności obrazów, a jedynie zaprezentowanie ich w
> powtarzalny, kontrolowany i przyjemny dla widza sposób. A efekty jego
> poprawnego stosowania są widoczne nawet dla daltonistów.
Nie zamierzałem z Tobą polemizować ani wcześniej, ani tym bardziej
teraz. Szczególnie, że nie ma podstaw do polemiki.
Chciałem tylko jeszcze raz podkreślić, że poruszamy się po dość
niebezpiecznym polu minowym, nazwijmy je, fotografią artystyczną. W
odniesieniu do bliższej mi, co podkreślam, *wyłącznie* z powodu dłuższej
praktyki, tradycyjnej fotografii cz.-b., papier ekstra twardy wymyślono
nie tylko dlatego, aby skompensować niedoskonałość zbyt miękko
wywołanego negatywu, ale również dlatego, że niektórzy fotograficy mieli
taką wizję finalnej odbitki! Takoż i w przypadku fotografii kolorowej,
częstokroć (szczególnie ostatnio) mamy do czynienia np. ze zbyt mocno
nasyconymi kolorystycznie odbitkami a'la polaroid. Nie można a'priori
zakładać, że ich autorzy nie mają pojęcia o profilach barwnych, nawet
jeśli Tobie, czy mi takie prace się nie podobają. Niewykluczone bowiem,
że to nawet nie kwestia takiej wizji artysty, ale jego specyficznej,
mocno subiektywnej, percepcji barwnej!
Tak, wiem, że to brzmi bardzo obrazoburczo, ale póki nie mamy do
czynienia (a mam nadzieję, że nie!) wyłącznie z fotografią techniczną,
to musimy i taką ewentualność brać pod uwagę ;-)
Pozdrawiam,
J.


--
http://plieth.com