> A teraz moje uwagi w temacie, kt re zapewne nie wszystkim czytaja;cym
> przypadna; do gustu.

Uwagi te są słuszne, tylko tyczą się nieco innej sfery.

Sytuację, w której zdjęcie wyrenderowane do przestrzeni sRGB,
obrabiane jest w przestrzeni szerokogamutowego monitora i prezentowane
na monitorach o przestrzeni zbliżonej do sRGB możemy porównać do
sytuacji, w której muzyk jest zmuszony do gry na rozstrojonej gitarze.
Muzyk może być największym wirtuozem, słuchacze pułgłucholami, którym
słoń nadepnął na ucho, ale w mniejszym lub większym stopniu będą
odbierali grę pełną dysonansów jako nieprzyjemną i irytującą. Tak samo
wspomniane zdjęcie będzie odbierane jako blade, poszarzałe i bez
życia, bo posługując się źle "wystrojonym" monitorem będziemy
zdejmować saturację i zmieniać balans barw - monitor szerokogamutowy
ma znacznie bardziej wysycony kolorant zielony, zaś koloranty
czerwony i niebieski nieco bardziej wysycone niż w przypadku
statystycznego monitora o przestrzeni zbliżonej do sRGB.

Zarządzanie barwą opiera się na dość mocno uproszczonych modelach
ludzkiej percepcji, sporo w nim jest kompromisów i nie jest receptą na
osiągnięcie rezulatów absolutnie doskonałych, tak samo jak
niedoskonałe są narzędzia używane przez nas do reprodukcji fotografii.
Przyjmuje się jednak, że jego celem nie jest osiągnięcie absolutnej
wierności i zgodności obrazów, a jedynie zaprezentowanie ich w
powtarzalny, kontrolowany i przyjemny dla widza sposób. A efekty jego
poprawnego stosowania są widoczne nawet dla daltonistów.