W dniu 2015-02-16 o 16:26, Tomasz Wójtowicz pisze:
> W dniu 2015-02-16 o 16:03, Adam pisze:
>> W dniu 2015-02-15 o 23:33, k...@g...com pisze:
>>> W dniu niedziela, 15 lutego 2015 23:18:57 UTC+1 użytkownik Adam napisał:
>>>> (...)
>>>> P.S.
>>>> Pamięta ktoś jeszcze, jakie tarcie wewnętrzne miał silnik M20?
>>>> (...)
>>>
>>> sądzisz `że maił jakieś zdecydowanie większe od współczesnego? Z
>>> wyjątkiem gorszego oleju jaki wtedy był nie było w nim nic dodatkowego
>>> żeby tarcie miał mieć większe albo mniejsze.
>>>
>>
>> Ja nie sądzę, ja wiem ;)
>> To znaczy wiem, ale nie pamiętam szczegółów.
>>
>> DTR coś mówiło bodajże o ponad 5km (koniach) marnujących się na same
>> opory wewnętrzne.
>> Bo to, że to dolnozaworówka, to chyba dobrze wiesz. A to też ma wpływ.
>
> Ale w tych pięciu koniach zawarta jest też praca na sprężanie, a ta jest
> mniejsza niż w silnikach górnozaworowych, nie mówiąc już o współczesnych
> wynalazkach ze stopniem sprężania > 10 i doładowaniem.
>

OIDP to owe 5 koni nie zawierało "normalnych" oporów - to były same
opory tarcia i opory mechanizmów. Zresztą nie takie silniki odpalało się
korbą.

To był silnik o dużym skoku, ale małym stopniu sprężania.
Niestety, nie jestem inżynierem, więc ciężko mi coś powiedzieć na ten
temat, a tym bardziej obliczyć, jednak mogę potwierdzić to co piszesz:
niektóre współczesne silniki, zwłaszcza "podkwadratowe" (skok mniejszy
od suwu), mają dużo większe opory pochodzące od sprężania, niż silniki
starsze. Ale na olejach o małej lepkości kręci się je jednym palcem (bez
świec).
Były w motoryzacji ciekawe konstrukcje silników, np. w układzie leżącego
H - tak jakby dwa boksery położone na sobie, miało to 16 cylindrów i
pojemność skokową 2 litry. Chodziło jak silniczek elektryczny albo Wankla.
Jeszcze wcześniej były silniki z "zaworami" płaszczowymi (tuleja w
tulei) - też można je było postawić luzem na stole, podeprzeć kilkoma
zapałkami (dosłownie, nie w przenośni) i odpalić - silnik nawet nie
zadygotał.
A w którejś ze swoich książek Witold Rychter opisywał auto z silnikiem
parowym. Czas od uruchomienia "pieca" do chwili otrzymania efektywnego
ciśnienia roboczego, umożliwiającego jazdę, to nieco ponad minuta. To
tyle, ile potrzebuje w zimie stary dizel z komorą wstępną, aby pojechać.
Ale o ile czystsze spalanie, o ile lepszy chód - praktycznie brak
wibracji. Silnik prawie bezgłośny. Brak skrzyni biegów, potężny moment
obrotowy w pełnym zakresie obrotów. 300 koni mechanicznych mieści się w
silniczku sporo mniejszym od bloku z malucha.
Ciekawe, czy motoryzacja wróci do starych pomysłów.


--
Pozdrawiam.

Adam