Pan Michał Jankowski napisał:

> Koszulki t-shirt kupione w Polsce po roku wyglądają jak łachman.
> Parę koszulek z USA miałem przez 15 lat aż do wytycia...
>
> I wcale nie były drogie.
>
> Owszem, towary z górnej półki bywają i w Europie trwałe (mam taką
> 30-letnią markową koszulkę polo z Finlandii nie do zdarcia, przeszła
> na żonę :) ), ale w USA również rzeczy z dolno-średniej półki były
> (a może i są nadal, nie wiem) znacznie trwalsze.

W latach wielkiego kryzysu nawoływano tam do niszczenia w patriotycznym
zapędzie całkiem dobrych jeszcze ubrań, by pobudzić tym gospodarkę. Nawet
jakiś specjalny dzień sobie wyznaczyli, w któym każdy miał publicznie
zniszczyc swój kapelusz i udać sie do sklepu po nowy. W ogóle sporo się
nasłuchałem na temat tego, jacy to rozrzutni ludzie za oceanem żyją.
A z tym koszukami, to wszystko potwierdzam. Sam też bym wolał rozrzutnie
wywalić taką jeszcze dobrą po piętnastu latach, niż przyglądać się, jak
mi się w rok łachmani.

Ale z drugiej strony nie dalej jak wczoraj zastanawiałem się nad tym,
kto wynalazł dżinsy. Te sprzedawane dzisiaj mam na myśli, szyte pewnie
w Chinach. Te, co je miałem za starych dobrych czasów, były całkiem inne.
Amerykańskie. Zrobione całe z bawełny, nie dało się w nich chodzić
dłużej niż rok, by się gdzieś nie przetarły, by nie zrobiła się dziura.
Wtedy przyszywało się łatę, materiał na przeszczep pobierając z poprzedniej
pary. Farbowane indygo. Gdy się je prało pierwszy raz, woda była granatow.
Można w niej było skutecznie ufarbować białą koszulke na modny kolor.

Dzisiaj dżinsy robi się z jakiegoś pancernego plastiku, w całym okresie
eksploatacji ich wygląd praktycznie się nie zmienia. A o dziurach, to
już w ogóle nie ma mowy. Chyba że kupi się takie od razu z dziurą. Ktoś
w ogóle robi jeszcze prawdziwy dżins? Bo dawno nie widziałem -- ani
w sklepie na półce, ani na ulicy na dupie.

Jarek

--
Niebieskie jak pogodny letni ranek,
jak roztrzepana choć beztroska chmurka,
są z chęcią wciąż na nowo odgrzewane,
wspomnienia niebieskiego mundurka.