Pan Piotr Wyderski napisał:

>> Dawno temu, jeszcze przed pierwszą wojną w Zatoce, znajomy pojechał
>> pracować do Kuwejtu. Tam na miejscu od razu inni Europejczycy
>> ostrzegli go, by mu do głowy nie przyszło kupować używanego auta.
>> Bowiem zdarzały się przypadki, że sprzedawany okazyjnie samochód
>> kogoś zabił. Tak, miejscowi tak to pojmowali, że samochód może kogoś
>> zabić, tak jak wielbłąd może kogoś opluć albo kopnąć. Problem ma
>> wtedy właściciel. Aktualny właściciel. Nabywcę można wsadzić do
>> kicia za to, co zrobił jego samochód (albo wielbłąd).
>
> To niekoniecznie musi być "postrzeganie", tylko kwestia ustalenia,
> czym jest auto i pod jakie dawniejsze prawo z tego powodu podpada.
> W Europie uznano, że auto jest rzeczą i stąd nie może być "winne".
> Można było się jednak zupełnie sensownie oprzeć na analogii, że
> auto to w gruncie rzeczy taki wielbłąd, tylko nowszy. Wtedy sensownie
> można posłużyć się nawet naszymi artykułami 415 i 431 KC w zakresie
> odpowiedzialności właściciela za działanie zwierzęcia.

Ale w naszej kulturze nie ma odpowiedzialności typu "retro", a tam jest.

> Bez sensu? Może, ale to i w naszym kręgu kulturowym się zdarzało:
> spora część prawa dotyczącego *statków* powietrznych jest oparta
> na prawie morskim, choć samolot rzadko pływa...

Nie mówię o sensie, tylko o różnicach kulturowych, z których wynikają
różnicę w postrzeganiu wszystkiego -- prawa, sprawiedliwości, każdej
dziedziny życia. Tutaj też mogę przytoczyć morską opowieść. Niestety
ani trochę nie śmieszną, choć prawdziwą. Marynarzowi obcięto dłoń.
Gdyż statek zawinił. A on był pierwszym, którego udało się z tego
statku dopaść w porcie.

--
Jarek