Robert Tomasik pisze:

> Czy możesz mi powiedzieć, jakimż to zagrożeniami mam zacząć sobie
> zawracać głowę zakładając, że nie mam zamiaru popełniać przestępstw?

Nie ma ludzi niewinnych. Każdy z nas ma jakieś tajemnice i rzeczy,
których wolałby nie ujawniać nawet wtedy, gdy nie stoją one w
sprzeczności z prawem. Nawet jeśli dzisiaj masz to gdzieś za x lat może
być zupełnie inaczej. Szczególnie gdy chodzi o sferę tak zwanej
"obyczajowości".

Przykład 1: Świętujesz ze znajomymi jakiś osobisty sukces idąc do baru,
w którym przy okazji tańczą skąpo odziane panie. Po dziesięciu latach i
paru następnych odniesionych sukcesach pełnisz jakąś odpowiedzialną,
publiczną funkcję. No i tu nagle niespodzianka - nielubiany "kolega" z
pracy, mający chrapkę na twoją posadę szukając na Ciebie "brudów"
wyciąga akt całonocnego pobytu w takowym lokalu. Dziennikarze z
pierwszego lepszego brukowca podchwytują sprawę, a oni już wiedzą jak to
rozdmuchać. ;)

Przykład 2: Zazdrosna żona/dziewczyna wkupuje się (dosłownie) w łaski
tego, kogo trzeba śledząc każdy twój krok. Nawet jeśli jesteś mężczyzną
idealnym, który idzie prosto do domu po pracy, to czy takie śledzenie
nie jest samo w sobie czymś uwłaczającym godności?

Przykład 3: Wystarczy, że do władzy dojdzie jakiś zwichrowany umysł i
uda mu się przepchnąć ustawę podobną do tej, jaką kilka lat temu już
chcieli nam zafundować rządzący (dwa lata w wiezieniu za samo oglądanie
szeroko rozumianej "pornografii" w Internecie) i tylko zainwestuje w
odpowiedni system strzegący moralności obywatela, uruchamiający alarm
gdy tylko ten pojawia się nie tam, gdzie powinien.

Ogólnie taki system da władzy niesamowitą wręcz możliwość kontrolowania
obywatela i gromadzenia informacji na tego temat: gdzie jada, z kim się
spotyka, jakie rozrywki preferuje, jaki jest jego styl jazdy samochodem,
jakie praktyki religijne wykonuje, jaki jest jego stan zdrowia (na
podstawie częstotliwości wizyt u lekarza) etc. Słowem "liberalna
demokracja" zajmie się inwigilacją w stopniu o jakim totalitarne reżimy
jeszcze dwie dekady temu mogły mogły pomarzyć. Wizja czegoś takiego jest
przerażająca, a ziścić się może właśnie przez ludzi o postawie takiej
jak twoja: "ja tam nie mam nic do ukrycia". Zresztą co się dziwić -
pierwsza faza społecznego warunkowania, polegająca na praniu (nawet
dziecięcych) mózgów za pomocą reality show mówiących jasno "rezygnacja z
prywatności jest cool, rezygnacja z prywatności zrobi z Ciebie gwiazdę"
już się zakończyła wielkim sukcesem...