W dniu 2013-01-10 19:09, Grzegorz Niemirowski pisze:

> Jakby kompilator ustawiał wartość wejścia, to to już przestałoby być
> wejście, tylko by było zwykłe wyjście. Użytkownik też nic nie robi.
> Wejście jest wejściem dlatego, że stan jest wyznaczany przez czynniki
> zewnętrzne. Po co Ci wejście, na którym możesz coś ustawić?

Miałem na myśli wewnętrzny pull-up albo pull-down ustawiany za pomocą
odpowiedniego bitu rejestru PORTx. Podstawowy przykład - weźmy linię
PB0. W rejestrze DDRB ustawiam 0 (wejście), w PORTB 1 (podciągnięcie do
VCC). Linię łączę przez switcha do masy. Przy każdym wciśnięciu
odpowiedni bity rejestru PINB przyjmie wartość 0, po zwolnieniu powróci
do 1.


> Np. gdy w jakichś sytuacjach do wejścia nie jest nic podłączone.

To wiem, czytałem o tym już w kilku różnych tutorialach. Przy czym
zwykle chodziło o wewnętrzny pull-up, a nie stosowanie zewnętrznego
rezystora. Swoją drogą czym grozi brak takiego podciągnięcia, skoro i
tak takich linii się nie odczytuje?

Mi jednak chodziło o sytuacje, kiedy do tej linii COŚ JEST PODŁĄCZONE -
i mam tu na myśli jakieś urządzenie przesyłające dane. Czasem widziałem
takie zalecenia. Na przykład zobacz tutaj:
http://mikrokontrolery.blogspot.com/2011/03/podlacze
nie-karty-pamieci-sd.html

Zarówno karta jak i uC są zasilane napięciem 3,3V. Linie komunikacyjne
podciągnięte do VCC rezystorami, co ma zapobiec stanom nieustalonym.

Czy stosowanie takiego rozwiązania, albo ustawienie wewnętrznego
pull-upu jest wskazane przy podłączaniu modułów USART albo SPI?


>> Słyszałem też głosy mówiące, że uC powinien być połączony z modułem za
>> pośrednictwem szeregowych rezystorów. Rozwiązanie wskazane czy nie?
>
> Jeśli są zasilane różnymi napięciami.

Ja właśnie spotkałem się raz z takim zaleceniem odnośnie przypadku, gdy
urządzenia są zasilane tym samym napięciem.
W przypadku różnych napięć chyba lepiej stosować dzielniki, diodę zenera
+ rezystor, tudzież bufor OC z rezystorem do odpowiedniej linii
zasilania na wyjściu...