W dniu 23.08.2019 o 16:29, Piotr Wyderski pisze:
> mk wrote:
>
>> Widać wyraźnie, że jakieś różnice jednak są... Zdecydowana większość
>> turystów ten "eksperyment" jednak przeżyła...
>
> I to mnie zastanawia. Patrząc naiwnie, to w promieniu 50 metrów powinny
> leżeć same trupy. Przy gradientach rzędu miliona woltów na metr do
> przeżycia trzeba być wybitnym magikiem. A jednak w większości przeżyli...

Czyli mamy dysonans poznawczy... Z drugiej strony trudno o rzetelną
analizę bez solidnej wiedzy co tam naprawdę się stało.

Energia wyładowania atmosferycznego, to zwykle kilkadziesiąt kg TNT,
czasami zaledwie kilka, rzadko kilkaset. To wcale nie jest tak dużo.
Będąc w zasadniczej służbie wojskowej miałem okazję wysadzać 50 kg TNT
(skupione w jednym punkcie) będąc w odległości 300 m. I faktycznie
wrażenia porównywalne jak wyładowanie atmosferyczne w podobnej
odległości. Przy czym energia wyładowania w większości wydziela się w
łuku elektrycznym o długości powiedzmy kilkuset metrów (czasami wielu
kilometrów). Np. 100 kg TNT i 500 m daje 0.2 kg TNT na m. W wojsku jedno
z ćwiczeń polegało na sporządzeniu ładunku 0.2 kg TNT i zdetonowaniu
go... wszyscy uczestniczący w ćwiczeniu byli raczej rozczarowani
efektami... ot taka większa petarda.

W sezonie zimowym wszyscy obcujemy z wyładowaniami elektrostatycznymi od
kilku do kilkudziesięciu kV... trochę nieprzyjemnie, ale uszczerbku na
zdrowiu fizycznym nie odnotowujemy. Jeśli rozładujemy się przez np.
obrączkę, to nawet niewyczuwalne.

Inne doświadczenie, którego byłem świadkiem: jeden z moich szalonych
kolegów widząc raz ochroniarza, że ten ma paralizator (taki dający
soczystą kilkucentymetrową iskrę) poprosił go o przyłożenie go do klatki
piersiowej i potraktowanie tymże... po bardzo wielu prośbach ochroniarz
dał się w końcu przekonać... Stoicki opis kolegi natychmiast po
eksperymencie: "Robi wrażenie, ale gdyby był zdeterminowany kontynuować
atak, to bez problemu mógłby to czynić".

Miałem okazję być w niedużym budynku w który uderzył piorun. Uderzenie w
maszt antenowy, lwia część ładunku najwyraźniej zeszła po kablu
antenowym przez zasilacz antenowy do instalacji elektrycznej. Troszkę
większa rozpierducha na tym zasilaczu (rozerwany w drobne strzępy,
mnóstwo sadzy wokół). Na maszcie antenowym była również antena WiFi - na
karcie sieciowej upalona miedź do odległości max 1 cm od gniazda
antenowego, uszkodzony jeden z portów karty graficznej i potrzeba
wymiany bezpiecznika w monitorze -- reszta przeżyła i jeszcze wiele lat
działała. W całym domu uszkodzony jeszcze faks i chyba w czymś jeszcze
trzeba było wymienić bezpiecznik... Ogólnie czułem rozczarowanie
niewielkim rozmiarem zniszczeń, mimo że sam huk przy wyładowaniu zrobił
niezłe wrażenie, że latały mi gwiazdki przed oczami. Gdybym wisiał wtedy
trzymając się jakiegoś łańcucha, to pewnie bym odpadł od niego tylko na
skutek gromu dźwiękowego.

Jeszcze jedno: defibrylator daje kopa o energii bodajże do 300 J, co
ponoć ma ratować pacjenta, a nie go dobijać.

Widać, że jeśli elektryczność w impulsie, to człowiek jest w stanie
znieść zaskakująco wiele.

pzdr
mk