Użytkownik "A.L." <a...@a...com> napisał w wiadomości
news:9g91t49t0u15kompclp42jb3bjk4rd18e9@4ax.com...
> On Mon, 30 Mar 2009 12:12:58 +0200, "RedArt"
> <r...@t...tez.op.pl> wrote:
>
>>
>>A jeszcze mały wtręt do AI.
>>Swego czasu pewien naukowiec opowiadał (rzekłbym: rozgorączkowanym głosem
>>...) o projekcie
>>CAM-Brain. W skrócie: chodziło o budowanie/hodowanie/uczenie złożonych
>>struktur neuronowych
>>skonstruowanych i działajacych w oparciu o tzw. automaty komórkowe.
>
> Automaty komorkowe sa znane od czasow Von Neumanna, czylo od lat 40.
> Nie moga nic wiecej niz maszyna Turinga. I nie maja nic wspolnego ze
> "strukturami neuronowymi"

Oczywiscie - same w sobie nic ze sztucznym neoronem nie mają.
Natomiast projekt CM-Brain wykorzystywał je do tego, by w przestrzeni 3D
'drążyć' ścieżki
do przesyłania sygnałów. Jest to dość proste.
Lista stanów:
0 - martwy
1 - ścieżka - 'kawałek dendrytu/aksonu' ;)
2 - czoło sygnału (pobudzenia)
3 - sygnał 'schodzący'

Tablica przejść:
0 -> 0
1 -> 2, jeśli któryś z sąsiadów jest 2(propagacja sygnału), 1 w innym
przypadku(nic się nie dzieje)
2 -> 3 (sygnał wygasa)
3 -> 1 (sygnał wygasł)

Teraz jak sobie wydrążysz dowolnego kształtu ścieżkę/korytarz ( może mieć
rozwidlenia ) - czyli
pośród morza zer wydrążysz jedynki a potem jedną z jedynek wzbudzisz
(wstawisz 2) i zapuścisz
cykle przetwarzania - to uzyskasz efekt przesuwającego się wzdłuż ścieżki
sygnału, który na rozwidleniach
będzie się rozdwajał itp.
Jak podłączysz do wydrążonej ścieżki cykle o różnych długościach to może uda
się zasymulować prosty
efekt 'padaczki' - kiedy sygnały zaczynają się namnażać i zalewają całość. W
powyższym modelu zdaje się,
że sygnały idące w przeciwnych kierunkach po zderzeniu wygaszają się, wiec
być może padaczkę trudno byłoby
uzyskać, ale można z tym na różne sposoby eksperymentować modyfikując
tablicę stanów i przejść.
Jak to dokładnie wyglądało w projekcie CAM-Brain - nie wiem. Ale na pewno da
się ten najprostszy
model rozbudować o sygnały bardziej 'analogowe' (czyli o różnej sile),
wstawić progi, sumatory,
elementy inwertujące - możliwości są bardzo duże, szczególnie jak damy sobie
trochę bitów każdemu stanowi
do dyspozycji.

Główne zadanie dla projektu polegało zdaje się na zaprzeżeniu algorytmów
genetycznych do tego,
by jakoś sensownie drążyć te ścieżki, żeby struktura dawała na wyjściu
jakieś sensowne sygnały
w zależności od pobudzenia. No i tu już się zaczęło prawdziwe SF jak sądzę,
bo proste funkcje typu
XOR to siędało wyhodować, ale coś więcej ...