> No i właśnie wymyśliłeś uchwyt. To jest taki "wskaźnik", który mapujesz raz
> przy użyciu open, a potem używasz w innych wywołaniach. U ciebie akurat
> jest o tyle gorzej, że dochodzi jeszcze jeden, zupełnie zbędny poziom
> odniesienia.

mowie, jestem zmeczony i mam troche rzeczy do zrobienia totez nie
moge wdawac sie w jakies dlugie zastanowienia ale zeby zrekapitulowac

nie jest tak jak to niektorzy tu wspomnieli ze jedyne co sie zyskuje
to wiekszy koszt niz dostep przez uchwyt - bo to co sie przede
wszystkim zyskuje to * kompletny brak uchwytow *

jesli pominiemy trudnosci ze zwiekszonymi kosztami
to wartosc tego rozwiazania polega na tym ze nie ma uchwytow (czasem
setek uchwytow) i koniec podajesz po prostu nazwy zasobow

sprawa zniesienia kosztow to druga sprawa i robi sie troche trudniej
ale wydaje sie ze koszt jakiegos

printToFile(resource "x.txt", "zzzz");

wobec

printToFile(h, "zzzz");

nie powinien byc wiekszy bo zasadniczo w pierwszym wypadku mozna zrobic
'automatycznie' rzecz podobna do tego co robi sie recznie w drugim wypadku
(czyli rozwiazanie resourca i zapisanie adresu w pamieci)
- sa pewne subtelnsci i trudnosci do pokonania - w wiekszosci
wspomniane tj chodzi o to ze wyrazenie resource "x.txt"
powinno raz rozwiazac resourca a ozostale razy zwrocic adres - chyba
zeby zrobic z tego wewnetrzny mechanizm i np wyrazenie
resourceid "a.txt" powinno robic za nowy typ typu resourceid 'rejestrowany'
przy pierwszym uzyciu - cos w tym stylu










--
Wysłano z serwisu OnetNiusy: http://niusy.onet.pl