Pan Krzysztof Halasa napisał:

>> DTMF chyba jednak łatwiej zaimplementowaćw (elektronicznym) telefonie
>> na guziczki, niż wybieranie impulsowe. Nie zapominajmy o tym, że taki
>> telefon z wybieraniem dekadowym musi mieć pamięć -- klawisze wciska
>> się szybciej, niż kręci wirtualna tarczą. Nadawanie DTMF, to taki
>> zwykły prosty akordeon. Gra, gdy wciśnie się guzik.
>
> To jest prawda (dodatkowo impulsy wymagają nieco innego sterowania niż
> DTMF, ten ostatni od biedy można nawet odegrać przez mikrofon).

Nawet produkowano i sprzedawano takie miniakordeony DTMF na bateryjkę,
do odgrywania przed mikrofonem. Mogły służyć na przykład do zdalnego
odsłuchania wiadomości nagranych na automatyczna sekretarkę w biurze,
gdy dzwoniło się z telefonu bez DTMF. Ale służyły też czasem do robienia
przekrętów z budkami telefonicznymi.

> Natomiast bezprzewodowe Panasoniki z początku lat 80 miały zarówno DTMF
> jak i impulsy (i mam wrażenie, że w obu trybach buforowały numer).

Miały i buforowały.

>> W latach osiemdziesiątych w Polsce pojawiło się sporo telefonów
>> z guziczkami przywożonych z zagranicy. Popularny był taki model,
>> sama słuchawka na kablu, jak się ją kładło, to przycisk rozłączał
>> rozmowę. Przywożone gównie z zachodu Europy, produkcja dalekowschodnia,
>> jakiś Tajwan, bo wtedy w kontynentalnych Chinach jeszcze wożono piasek
>> taczkami. Prosta konstrukcja, wszystko na jednym scalaku. I on też
>> NIE miał DTMF.
>
> Pamiętam takie, ale one były przewodowe (w kilku "ładnych" plastikowych
> kolorach). Niedrogie; żaden jakoś długo nie żył, aczkolwiek może to nie
> z powodu techniki. Czy nie miały DTMF, nie pamiętam.

Tak, miałem na myśli przewodowe. I one na pewno nie miały DTMF, choć
bufor na dekadę miały długi. No i oczywiście potrafiły powtarzać ostatnio
wybrany numer, co wtedy postrzegan było jako wielka nowoczesność (było
też bardzo pożyteczne, gdy się dzwoniło na wiecznie zajęte numery).

--
Jarek