On 2017-01-28 09:58, slawek wrote:
> Wyobraź sobie, że masz zjeść śniadanie: usmażyć jajecznicę, zaparzyć
> herbatę itd. Okazuje się że w temacie mania jaj wystąpił u ciebie null
> pointer. Nie masz jaj. I jajecznicy nie zrobisz.
>
> Według twojej logiki ta wyjątkowa sytuacja prowadzi do niemożliwości
> zjedzenia śniadania. A być może śmierci głodowej: wszak jak nie udało ci
> się zrealizować kroku n, to nie możesz przejść do n+1, a więc nie wolno
> ci zjeść obiadu itd.

Bzdury. Zakładasz dodatkowe warunki takie jak "brak jajek" które czegoś
nie umożliwiają i starasz się skręcić dyskusję tak aby uniknąc słowa
"dereference" udając że nullowe pointery to nic zlego z czym się
zgadzam. Dyskusja jest o tym jak przezyc null pointer dereference i jak
prawdziwi programisci uzywają tego do sterowania przepływem kodu.

> Tymczasem przeciętny człowiek bezproblemowo przechwyci wyjątek.

W którym miejscu? W scope jedzenia sniadania? Może w scope dzisiejszego
dnia? A może całego zycia? I skąd bedzie wiedział że ten null to brak
jajek a nie wzwodu jesli scope będzie za duży? Chcyba nie chcesz mi
powiedzieć że będzie kazdy pointer otaczał try catch jak byle kiepski
programista za pomoca ifow.

> Jeżeli
> nie może zrobić X to zrobi Y. Nie może usmażyć jajecznicy? To zrobi
> kanapki z wędliną. Nie da się? To zje coś na mieście, albo zamówi pizzę
> przez Internet. Po prostu celem dla niego nie jest fiksacja na
> realizacji czegoś czego zrealizować się nie da.

Wszystko to rezalizuje się z uzyciem projektu, czesto standardowych
wzorcow projektowych. Nie znam wzorcu projektowego który stosuje null
pointer dereference do sterowania przeplywem. Przypuszczalnie w
paralernych wszechświatach jest powszechny, znam też firme pochodzaca z
takiego wszechświata gdzie z zięciem nie takie numery robili.

> Wyjątki w programowaniu to realizacja planu B wtedy gdy plan A zawiódł.
> Nie oznacza to że z planem A było wszystko ok. Ale jeżeli plan B
> wykonany został to znaczy że cały program jako taki działa zadowalająco.

Pieprzenie. Napisaleś że null pointer dereference nie kończy programu.
Kończy. Cała reszta to żałosne próby udowodnienia swiatu że chodziło o
coś innego niż chodziło a reszta swiata nie potrafi pisac kodu.
Dowiedzialeś się że Twoje pisanie przez exceptiony jest gowno warte bo
to anty pattern. I brniesz dalej. Na pewno chcesz to kontynuować?
Niektórzy czytają takie wypociny i potem wstyd.