>> No wiec na pewno nie jest to cyjanek zelaza. W roztworze moze sie
>> tworzyc tylko zelazocyjanek lub zelazicyjanek.
>
> Teorię, że roztwór żelazicyjanku jest nietrwały, bowiem w każdej chwili
> może się on zamienić w roztwór żelazicyjanku, znajduję jako bardzo
> oryginalną i interesującą.
>

Ale przeciez to nie jest roztwor zelazicyjanku, bo jest jeszcze
tiosiarczan. Zreszta zelazicyjanek tez nie jest stabilny - w roztworze
istnieja rozne formy, tworza sie przejsciowo zwiazki przypominajace
polimery i formy o roznym stopniu utlenienia i ilosci kompleksowo
zwiazanych grup CN.
Natomiast cos takiego jak cyjanek zelaza nie istnieje - tak przejrzalem
pare ksiazek z chemii i wychodzi, ze od razu tworzy sie zwiazek
kompleksowy. Zreszta ta teorie potwierdza empiria - zadna z firm
chemicznych, a przynajmniej Sigma, Fluka, Aldrich, POCh nie oferuja
takiego zwiazku, mimo, ze praktycznie dowolny mozna u nich zakupic.

W koncu znalazlem o tym spowalniaczu Farmera w najmniej oczekiwanym
miejscu - ksiazce o barwieniu preparatow histologicznych srebrem :)
Pisza, ze swiezy spowalniacz jest blado zolto-zielony, a z czasem staje
sie jasno niebieski, bo zachodzi reakcja redukcji zalazocyjanku przez
anion tiosiarczanowy:
2S2O3-- + 2(Fe(CN)6)--- <-> S4O6-- + 2(Fe(CN)6)----

Takze twoj zielony kolor mogl wynikac z niewlasciwego dobrania stosunku
poszczegolnych skladnikow - zolty roztwor oslabiacza staje sie stopniowo
niebieski, a z nalozenia tych barw masz kolor zielony. Dodatkowo przy
wiekszym stezeniu moze sie wytracac zredukowany zelazicyjanek, bo
przekraczasz jego granice rozpuszczalnosci (jego rozpuszczalnosc jest
2-krotnie mniejsza) - stad osad. Ot i cala tajemnica...