JohnDoe pisze:
> Może słabo zwerbalizowałem tezę, nie poparłem dowodami i teraz muszę się
> tłumaczyć - nowiną techniczną raczej nie zaskocze, doświadczeniem raczej
> też - mogę jedynie powiedzieć, że mój _subiektywny_ odbiór serii
> portretowej jest od początku pozbawiony "entuzjastycznego" podejścia i
> emocji - czemu? Bo moim zdaniem nie ma tam "magii", czegoś co w
> jakikolwiek sposób przyciąga. Oglądając je, nie mam uczucia że chce mi
> się wyciągnąć aparat i spróbować samemu. Na pewno nie chodzi o modelkę,
> sztuczne czy nie pozy czy co tam, tylko raczej o brak "tego czegoś" co
> sprawia, że do zdjęcia się wraca. Z przyjemnością, ze złością, z
> przymusu, zazdrości czy z jakimś innym uczuciem... Ja tak to
> przynajmniej widzę. Inaczej MBBSZ nie ma sensu.

Problem takich zdjęć jest chyba tu, że ja modelkę znam, a znakomita
większość nie. A fotografia to za mało, by przekazać dużo, nadto przy
skupianiu się właśnie na tym aspekcie popadamy w zasadę nieoznaczoności
i z autentyzmu robi się reżyseria.
Ale to tak ogólnie, nie w ''charakterze obrony''.

>> Chyba problem jest taki, że nie biorę sobie do serca uwag i nie traktuję
>> fotografii serio (nigdy jej nie traktowałem serio, wyłączywszy komercję,
>> która niejako z definicji traktowana jest inaczej), a większość myśli,
>> że tak nie jest.
>
> Serio czy nie - nie wiem. Widzę że od jakiegoś czasu pojawia się taki
> motyw w Twojej fotografii, pozwoliłem sobie na kilka szczerych słów a co
> Ty z tym zrobisz to już jakby inna bajka, pławda?

Ano.
Na razie będę umiarkowanie kontynuował obie drogi (tę i pejzaż). Bez
rewolucji. Z nastawieniem na autoradość. Niestety :)

--
pozdrawia Adam
różne takie tam: www.smialek.prv.pl
/srebrne przeboje są niefajne, a brązowych to w ogóle nie da się słuchać/