Użytkownik "ToTylkoJA" <m...@n...chce.tego.poczta.fm> napisał w
wiadomości news:ibeoep$g7o$1@usenet.news.interia.pl...
>>
>> Jak nie zapomnę to pogrzebię dziś w rupieciach, ale przy komputerze
>> usiądę
>> dopiero pojutrze.
>> P.G.
>>
>
> Będę z niecierpliwością cirepliwie czekał.
>

Wygrzebałem go z rupieci, ale to niewiele dało - jest zmontowany w pudełku
na slajdy (jedyna łatwo dostępna obudowa wówczas) wlutowany na 8 grubych
srebrzankach tak, że widać tylko spód płytki. Producent ;-) nie pomyślał o
serwisie - demontaż grozi nadtopieniem obudowy, bo 4 grube, krótkie
srebrzanki idą do zaciśniętych w plastiku metalowych chwytaków (odzysk z
torów kolejki TT). Polutować łatwo bo po kolei, a żeby rozebrać to trzeba
wszystkie na raz.

Poszukałem więc w starych papierach i znalazłem schemat:
http://www.voila.pl/171/pr5ar/?1
(piszą, że za miesiąc zniknie).

Jest chyba starszy niż myślałem wcześniej - pochodzi z czasów, gdy
półprzewodniki były dla mnie na wagę złota - o każdym wiedziałem skąd
pochodzi i gdzie jest użyty.

Przypuszczam, że jest to schemat z którego powstał projekt płytki, ale poza
elementami normalnie zmontowanymi (których nie widzę) od spodu dolepiony
jest jeszcze jakiś mały ruski elektrolit minusem do masy, a plus ? (napisy
dawno zniknęły - przypuszczam, że 4u7 lub 10uF) i potencjometr montażowy 220
ohm użyty jako rezystor od masy do jakiegoś punktu w pobliżu wejścia i
skręcony na zero. Może on robi za R2 (według omomiarki ma 1 ohm).
O tym elektrolicie to tak myślę, że może pętla sprzężenia była niestabilna i
metodą prób i błędów udało mi się temu zaradzić (o stabilności sprzężenia
zwrotnego na pewno wiedziałem wtedy tylko tyle, że może być problemem).
Na razie nic więcej nie wiem i w tej chwili nie mam czasu.
Porównam schemat z widokiem płytki to dojdę gdzie ten elektrolit jest
dolepiony.
P.G.